13: Portretgesprek met Jan Akkermans, Eigenaar van Garde Hotels

Host: Jerry Helmers

Gasten: Jan Akkermans – eigenaar Garde Hotels

[00:05] Introductie van Jan Akkermans

Jerry Helmers: Hartelijk welkom bij alweer een nieuwe aflevering van Hotelvak, de podcast. En er zit iemand naast mij die ik vandaag voor de eerste keer live ontmoet. En ik vind het zo leuk. Jan Akkermans uit Groningen van Garde Hotels is hier aanwezig. Mister Groningen zou ik bijna willen zeggen.

Jan Akkermans: Ja, vroeg vertrokken vanochtend.

Jerry Helmers: Wat zei je nou? Vroeg vertrokken? Ja klopt, want we nemen deze podcast op in Amsterdam. Het is altijd zo natuurlijk dat wij Amsterdammers vinden de reis naar Groningen altijd heel ver. Maar jullie Groningers, jullie draaien je hand er toch niet voor om om eventjes naar Amsterdam te rijden?

Jan Akkermans: Nee, dat komt misschien wel. Mijn ouders komen allebei uit Den Haag. Dus ik reed eigenlijk vroeger al. Gingen wij gewoon een weekendje, niet eens een weekendje, maar op zondag reden wij op en neer. En als familie naar Groningen moest, dan moest je altijd drie weken blijven. Dat was altijd een beetje het verschil.

Jerry Helmers: Ja, precies. Nou goed. Welkom in Amsterdam, zeg ik dan.

Jan Akkermans: Dank je wel.

[00:53] Waarom luisteren naar deze aflevering

Jerry Helmers: Jan, voordat we nader met jou gaan kennismaken. Waarom moeten de mensen naar deze podcast blijven luisteren? En wie moeten er vooral blijven luisteren?

Jan Akkermans: Nou ja, zoveel mogelijk mensen zou ik zeggen. En vooral de ondernemende hoteliers onder ons. Want dat vind ik altijd wel, daar probeer ik me wel wat in te onderscheiden. Dat vind ik heel leuk om te doen. Ik vind het heel leuk om een verhaal te vertellen, om een merk te bouwen. En ik hoop dat we daarin wat tips en tricks en verhalen kunnen delen.

Jerry Helmers: Een merk bouwen, dat heb je zelf ook gedaan.

Jan Akkermans: Ja, dat vind ik het allerleukste om te doen. En ik hoop dat we daarin wat aandacht op kunnen vestigen vandaag.

[01:33] Wie is Jan Akkermans?

Jerry Helmers: Voordat we dat gaan doen, ik heb een hele lange lijst met dingetjes die ik allemaal van je wil weten. Vertel eens aan de luisteraars, aan wellicht de enkeling die nog nooit van jou heeft gehoord. Wie ben je?

Jan Akkermans: Ik ben Jan Akkermans en inmiddels 44 lentes jong. Geboren en getogen in Groningen. Daar woon ik samen met mijn vrouw Marloes en mijn twee kinderen, Sam en Liva, van 8 en 12 jaar. En inmiddels zijn wij samen een jaar of vier, nu bijna vijf, eigenaar van Garde Hotels en tevens voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland, afdeling Groningen.

Jerry Helmers: Dus jij hebt nog tijd om een beetje lobby te voeren, debatjes te doen en discussies aan te gaan en voorstellen neer te leggen?

Jan Akkermans: Ja, ik probeer… Nee, dat zie ik echt als één geheel. Ik zie het niet zozeer als een side note, KHN. Ik zie het echt als onderdeel van mijn werk. En zo probeer ik dat ook. Zo heb ik het thuis ook verkocht. Dus ik hoop dat ze het thuis ook zo zien.

Jerry Helmers: Dan moet je het ook hier niet verklappen.

Jan Akkermans: Nee, dat moet ik hier niet verklappen. Dat is niet handig. Maar zo zie ik het wel echt. Het is een allesomvattende baan, werk, onderdeel van mijn leven. En zo is het ook. Dus op die manier wordt het wel makkelijker.

[02:52] Mister Groningen?

Jerry Helmers: En ik introduceerde jou als Mister Groningen. Ik heb natuurlijk ook eens even wat opgezocht her en der op het internet. Ik vond ook wel het een en ander. Is Mister Groningen de juiste omschrijving?

Jan Akkermans: Nee, niet voor mij. Die klassificatie geef ik eerder aan mijn vader op dat moment. Maar nee, ik… Ach, weet je, we doen ons best. En ik schuw de aandacht niet, laat dat vooropstaan. Dus ik probeer wel Groningen te vertegenwoordigen waar ik kan.

Jerry Helmers: Er gaat niets boven Groningen?

Jan Akkermans: Nee, niets. Maar heel weinig gaat er boven Groningen.

Jerry Helmers: Heel weinig, oké. We willen een leuk portret van jou maken. Dat de luisteraar jou leert kennen. Ik wil gewoon eens even helemaal terug naar jouw jeugd. Wat voor jongetje was jij? En zat er toen al iets in jou dat al iets zei of een indicatie was van: ik als jongetje wil later mensen een vrolijke tijd bezorgen. Ik wil misschien wel iets doen in de horeca. Ik wil mensen blij maken. Ik wil gasten ontvangen.

[03:52] Jeugd en eerste ambities

Jan Akkermans: Nee, eigenlijk niet.

Jerry Helmers: Nooit?

Jan Akkermans: Nee, nooit. Gek hè? Want je hebt ook een heel andere carrière gehad. Ik heb iets heel anders gedaan. Ik vertaal het wel eens, en ook wel eens naar mijn opleiding. Ik ben docent lichamelijke opvoeding van huis uit. Dus ik heb daar wel wat dingen mee. Maar voor mij is het wel wat altijd wel in mij heeft gezeten: voorop gaan, het haantje de voorste willen zijn, verhalen vertellen. Van kleins af aan reikte ik de cadeautjes uit met een speech. Dat is wel een beetje wat in mij zit.

Jerry Helmers: En dan heb je het misschien over ondernemerschap.

Jan Akkermans: Nou ja, misschien ondernemerschap of ook onder een… Geen gebrek aan zelfvertrouwen misschien ook wel.

Jerry Helmers: Was jij dan vroeger ook het jongetje op de lagere school dat klassenvertegenwoordiger werd?

Jan Akkermans: Nee, ook niet. Nee, helemaal niet zelfs. Nee, maar ik was wel aanwezig, denk ik. Pas in latere leeftijd, ook niet helemaal vanaf het allereerste begin. Ik hoor nog wel eens vanuit mijn jeugd dat ik in de zandbak zat, dat iedereen met mijn speelgoed aan het spelen was, dat ik dat allemaal wel prima vond. Dat is dan weer heel gek. Maar later, na mijn middelbare schooltijd, kwam ik wat meer in de sport ook terecht en vond ik het leuk om… Heel vroeg ben ik al trainer geworden.

Jerry Helmers: In welke sport?

Jan Akkermans: In de voetballerij. Dat vond ik wel altijd heel leuk om te doen. En het verhalen vertellen, het aanwezig zijn, dat zat er wel altijd in. Maar ik heb nooit, op het moment dat ik ben begonnen bij The Student Hotel, nu The Social Hub, maar daarvoor heb ik nooit één dag in de horeca gewerkt. En toen werd ik general manager van een hotel met 365 kamers.

[05:30] Schooltijd en opleiding

Jerry Helmers: Ja precies, daar komen we straks uiteraard ook nog op. Middelbare school. Je houdt van verhalen vertellen, maar wat voor verhalen vertelde jij dan?

Jan Akkermans: Ik probeerde maar zo weinig mogelijk te hoeven doen. En een mondeling ging me wel af, maar het was echt met hangen en wurgen was het MAVO wat ik uiteindelijk heb afgerond.

Jerry Helmers: Ben je nog goed terechtgekomen?

Jan Akkermans: Nou ja, uiteindelijk ben ik later wel doorgegaan. Wel dankzij mijn moeder ook wel. Die heeft er wel wat druk op gezet.

Jerry Helmers: Hoe ging dat dan? Maar zat ze erbovenop? Heb je je huiswerk gedaan?

Jan Akkermans: Nee, dat niet zozeer. Maar er was een periode dat ze bij mij op school echt zeiden van: deze jongen, zelfs MAVO is te ingewikkeld. Die is alleen maar bezig met andere dingen. Voetballen, sporten, grappen, grollen, dat soort dingen. Ik ben ook nooit echt vervelend geweest. Maar ik had gewoon andere interesses. En toen ze mij op een gegeven moment zelfs van de MAVO af wilden sturen, toen zei mijn moeder: nou is het wel tijd. Toen ben ik geholpen door op een huiswerkinstituut terecht te komen. En daarmee heb ik, maar wel met D-niveau zeg ik dan uiteindelijk, dus MAVO D-niveau, uiteindelijk wel afgerond.

Jerry Helmers: Je zegt: ik had gewoon geen interesse in school. Had je dan toch niet ergens het bewustzijn: ik moet toch wel een keer ooit een diploma halen, want ik wil later toch een fatsoenlijke job hebben? Of was je daar niet mee bezig?

Jan Akkermans: Ik kan me niet voorstellen dat ik daar toen mee bezig was. Nee.

Jerry Helmers: En je zegt, je was geïnteresseerd in sport. Je hebt op een gegeven moment ook de keuze gemaakt. Want je bent uiteindelijk docent lichamelijke opvoeding. HBO afgerond. Dus uiteindelijk is het wat dat betreft redelijk goed gekomen inderdaad. Wat was jouw gevoel toen je begon met die opleiding? Want dan weet je dat je voor de klas gaat staan.

Jan Akkermans: Ja, maar dat kon ik. Ik kon lesgeven. Ik kon voor groepen staan. Ik kon mijn verhaal kwijt. Dat ging mij gewoon heel makkelijk af.

[07:23] Docent lichamelijke opvoeding

Jerry Helmers: Ja, je kunt je verhaal kwijt, maar als docent wil je toch ook je leerlingen een stukje verder brengen?

Jan Akkermans: Ja, zeker. Maar dat vond ik wel heel leuk. En dat vind ik nog steeds heel leuk om te doen. De ALO was voor mij eigenlijk heel… Nou ja, ik wil niet zeggen eenvoudig, maar wat ik kon doen was: ik ben redelijk sportief aangelegd. Ik kan, los van turnen en zwemmen, maar met een bal en met conditie en sporten kan ik redelijk uit de voeten. En ik kon vrij gemakkelijk ook gewoon voor groepen staan en lesgeven. En uitleggen waarom we dingen doen en wat daar belangrijk in is. En hoe het is om met elkaar om te gaan. En wat het gedrag is dat je daarbij wil hebben. En hoe je een beetje voor elkaar zorgt. En ik ben denk ik redelijk sociaal ingesteld. En dat vond ik heel leuk om te doen. En daar heb ik veel plezier uitgehaald. Dus ik heb echt wel een leuke tijd gehad op de ALO. Ik kon het uiteindelijk goed daarvoor.

Jerry Helmers: En toen ben je daadwerkelijk bij een school gaan werken.

Jan Akkermans: Nou ja, ik heb stage gelopen op de Van Lieflandschool in Groningen. De LIO-stage in het laatste jaar. En dat was een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. En daar heb ik nog wel eens een dag invalwerk gedaan. Maar dat was het eigenlijk.

[08:35] Waarom hij niet het onderwijs inging

Jerry Helmers: Dus uiteindelijk heb je ALO gedaan, maar je bent helemaal niet verder gegaan in het onderwijs. Waarom niet?

Jan Akkermans: Nou ja, daar maak ik mezelf ook niet altijd heel geliefd mee.

Jerry Helmers: Nou, vertel het maar.

Jan Akkermans: Kijk, ik vond weinig omgevingen deprimerender dan een lerarenkamer.

Jerry Helmers: Ik denk dat ik weet wat je bedoelt.

Jan Akkermans: En zo heb ik het ook echt ervaren. In de lerarenkamer was pauze. Dan ging dat bakje met broodjes open. Dan was het eerst al slecht wat erop zat. Dat vond ik ook altijd heel fascinerend. Ik bedoel, je kan ook zelf je broodjes smeren. Maar dat was dan al bijzonder. En daarna begon het geklaag. En ik ben best wel van… Ik vind klagen af en toe best lekker hè. Wij klagen op zich al met heel veel regelmaat over allerlei zaken. Maar het was daar altijd. Pietje had het niet goed gedaan. Klaas was weer te laat. Marietje…

Jerry Helmers: Je bedoelt dat de docenten…

Jan Akkermans: Het was alleen maar negatief. En dan dacht ik: je bent in de basis toch ook om die kinderen, om mensen gewoon verder te helpen? Toch? Dat moet het idee zijn.

[09:39] Waarom hij het onderwijs verliet

Jan Akkermans: Nou ja, toen… Ja, weet ik niet. Achteraf denk ik, had ik daar wat van moeten zeggen. Maar ik liep daar stage. Ik kwam ook net kijken. Ik dacht: wat ga ik hier doen? Ik vond het lesgeven wel leuk. En dat heb ik op meerdere locaties wel ervaren. De laatste school was wel een uitzondering. Maar op al die middelbare scholen waar je dan stage moet lopen, dat heb ik gewoon nooit echt als plezierig ervaren. En daar heb ik wel, denk ik echt, nu kan ik er zo over praten, maar toentertijd echt wel onbewust een keuze gemaakt: dit ga ik echt niet doen. Ik moet wat anders doen. En voor mij was dat al vrij snel richting de commerciële wereld.

[10:18] De eerste stap bij Red Bull

Jerry Helmers: En hoe ben je dan in die horeca terechtgekomen?

Jan Akkermans: Ik ben uiteindelijk begonnen bij Red Bull. Daar was op dat moment de enige eis een afgeronde hbo-opleiding. Nou ja, dat kon ik gelukkig overleggen.

Jerry Helmers: Je moeder ook trots.

Jan Akkermans: Mijn moeder ook trots, ja. Mede dankzij moeders. Nee, maar dat kon ik overleggen. En toen ben ik uiteindelijk begonnen bij Red Bull. Als Account Market Striker heette het toen. Als accountmanager.

Jerry Helmers: Een soort vertegenwoordiger.

Jan Akkermans: Ja, vertegenwoordiger. Een blikje schuiven.

[10:50] Leren van merkbeleving

Jerry Helmers: Wat voor bedrijven bezocht je dan?

Jan Akkermans: De horeca. Dus het ging echt over cafés, restaurants, discotheken, evenementlocaties. Overal waar het blikje Red Bull verkocht werd. En daar is wel ook een beetje de fascinatie voor marketing en het merk verkopen ontstaan. Want het is natuurlijk een gigantisch merk.

Jerry Helmers: Je gaat dan onderweg naar die klant toe. Je zegt je houdt van verhalen vertellen. Dan kom je bij die horecagelegenheden. Dan kun je je verhaal vertellen. Maar je moet ook verkopen.

Jan Akkermans: Ja, zeker. Maar dat was ook wel de tijd dat… Kijk, verkopen was toen eigenlijk zorgen dat… Want een horecagelegenheid verkocht wel Red Bull. Over het algemeen. Je had nog hier en daar wat concurrentie, andere momenten. Maar laat ik zeggen dat 80 procent van de horecaondernemers waar ik naartoe ging wel Red Bull verkocht. Alleen dan gaat het om hoe verkopen ze Red Bull. En is het zichtbaar? En als een gast de horeca binnenstapt, wat ziet hij dan? En hoe wordt hij dan getriggerd? En wat is dan het moment om te besluiten om een blikje te kopen of iets anders te kopen? Nou, dat vond ik hartstikke leuk om te doen.

[11:52] Concurrentie en zelfvertrouwen

Jerry Helmers: Maar voelde jij dan ook al een soort van strijd die je moest leveren tegen de concurrentie? Want jij bent natuurlijk niet de enige vertegenwoordiger op dat moment die zo’n zaak binnenstapt. Want de volgende dag van een ander merk, van merk B of merk C of merk D, stappen ze binnen. Is dat een strijd die je hebt? Want je bent ook heel erg sportief, dus dat betekent ook dat je wil winnen. Zit het dan ook in je dat je er alles aan deed om die horecaondernemer te overtuigen voor jouw merk te kiezen en dat verhaal te gaan vertellen?

Jan Akkermans: Ja, zeker. Maar dat is… Kijk, strijd hoeft… Het kan ook gewoon zijn dat je heel erg zelfverzekerd bent en dat je vertrouwt op hetgeen wat je doet. En dat je denkt, gewoon met elkaar, ook als merk of als persoon: wij zijn op dat moment de beste. Dat is een term die ik van Louis van Gaal heel vaak gewoon roep. Want Louis van Gaal zei ooit in München: wij zijn de beste. Nou ja, dat is wel iets wat ik probeer uit te dragen.

[12:45] Bescheidenheid en ondernemerschap

Jerry Helmers: Maar moet je als topper ook een beetje die arrogantie hebben om dat hardop te durven roepen? Wij zijn de beste.

Jan Akkermans: Zeker. Mijn mensen durven dat niet zo vaak te roepen. En dat is altijd een beetje spannend. Maar ik wil wel gewoon… Dat probeer ik wel te doen. Met ook de nodige zelfspot. Dus ik probeer… Ik ben me ook echt wel bewust van het feit dat dat niet altijd zo is. En er zijn heel veel concurrenten die het op een andere manier doen. Maar op het moment dat je vertrouwen hebt in jezelf en dat gewoon uitstraalt, dan probeer ik dat te doen.

Jerry Helmers: Maar zeg je dan: bescheidenheid siert de mens, maar niet de ondernemer?

Jan Akkermans: Nou nee, ook wel de ondernemer. Ja, bewust ook wel de ondernemer. Ik denk dat ik probeer ook wel gewoon met de nodige zelfspot het leven in te gaan. En dat helpt mij wel. Ik neem mezelf… Ik zeg het nu ook weer. We beginnen er ook weer over. Ik heb MAVO gedaan. En als mensen dat vragen, dat zeg ik gewoon. En sterker nog, mijn moeder heeft de MAVO gedaan. Daar komt het eigenlijk op neer. Maar dat is wel iets wat ik ook gewoon continu vertel. Terwijl ik ook best wel bewust ben van het feit dat ik veel meer in mijn mars heb. En dat ik me ook echt wel ontwikkeld heb op bepaalde momenten.

[13:47] Carrière zonder strak plan

Jerry Helmers: Maar goed, dat ontdek je natuurlijk ook pas als je ouder wordt.

Jan Akkermans: Dat ontdek je als je later bent, gaandeweg. En ik heb nooit een bepaalde echte carrièreplanning gehad. Het is me ook wel overkomen op bepaalde momenten.

Jerry Helmers: Het gaat dan zoals het gaat?

Jan Akkermans: Ja, het gaat echt zoals het gaat.

Jerry Helmers: Heb je geluk gehad?

Jan Akkermans: Altijd.

Jerry Helmers: Kun je geluk afdwingen?

Jan Akkermans: Ook. Ook. Ook. Niet alleen, maar ook.

[14:06] Het verhaal achter een merk

Jerry Helmers: Ik zit nog even te denken, want je zegt je vond het heerlijk om natuurlijk naar die horecagelegenheden te gaan om daar Red Bull te verkopen. Zullen we één minuut even een rollenspel doen? Ik ben de horecaondernemer die eigenlijk al een ander goed merk heeft. En jij gaat mij nu Red Bull proberen te verkopen.

Jan Akkermans: Ja, nou weet je wat wij deden? Wat ik dan altijd deed was…

Jerry Helmers: Nou vertel het me maar. Dag meneer, wat komt u doen?

Jan Akkermans: Nou, ik heb iets fantastisch voor u meneer.

Jerry Helmers: Ja, dat zeggen ze allemaal.

Jan Akkermans: Nee, maar het gaat erom van A: de beleving achter het merk. Want dit is hetzelfde wat we nu doen. Welk gevoel krijg je op het moment dat je een blikje Red Bull krijgt? Dan voel je je nu tegenwoordig, dat associeer je met Max Verstappen. Of dat associeer je met de Red Bull Air Race die er toen was. In Groningen komen ze op fietsen. Je associeert dat met sport, met kracht. Je associeert dat met spannende momenten beleven.

Jerry Helmers: Maar waarom moet ik dat dan verkopen, meneer?

Jan Akkermans: Omdat de gast die binnenkomt, die ervaart dat ook. En dat is een andere beleving.

Jerry Helmers: Maar hoe weet jij nou welke gasten hier binnenkomen?

Jan Akkermans: Nou, maar dat zie ik toch? Ik ben hier ook op maandagavond geweest. Toen heb ik het ook gezien. Het is nu zaterdagmiddag, maar ik zie het ook op maandagavond. Ik zie het ook op zondagochtend. Want je voelt en je leeft wat er gebeurt in een zaak.

Jerry Helmers: Maar weet je, meneer Akkermans. Ik begrijp dat je natuurlijk aan mij wilt verkopen. Maar je collega-vertegenwoordiger van het andere merk vertelde gisteren exact hetzelfde.

Jan Akkermans: Nee, dat kan niet.

Jerry Helmers: Nee, dat kan niet. Maar hij deed het wel.

Jan Akkermans: Nee, dat klopt niet. Nee, dat kan niet. Nee, dat is niet waar. Nee, maar tuurlijk is dat zo. En ik vertaal dat nu naar Red Bull, maar we vertalen het ook wel naar… Het is ook wat we nu natuurlijk doen. Dus ook in de hotellerie is het hetzelfde. Want het gaat erom uiteindelijk: is het overbrengen wat het gevoel is dat mensen hebben op het moment dat ze binnenkomen of iets drinken of iets voelen of iets doen. Daar hebben mensen een bepaalde associatie bij. En die associatie moet je over zien te brengen. Daar gaat het om. Niet zozeer, want dat blikje en wat het dan doet en wat er dan gebeurt en hoe het verhaal is ontstaan en waar het vandaan komt. Daar kun je allerlei dingen over vertellen. Dat kun je over de bühne brengen.

[16:06] De belangrijkste les van Red Bull

Jerry Helmers: Oké, we gaan even weer uit het café en terug naar dit gesprek. Maar wat is dan het belangrijkste wat je hebt geleerd in die periode dat je bij Red Bull hebt gewerkt? Is dat inderdaad het creëren van een brand? Geef eens één tip aan de luisteraar die nu ook denkt van: ja, ik wil ook mijn brand echt beter positioneren of creëren.

Jan Akkermans: Begrijpen waarom je dingen doet. Echt intrinsiek weten wat de kracht is en wat jouw merk is. Dat is echt waar het bij begint. En dat is heel simpel: waarom sta ik ’s ochtends op en waarom zijn wij op deze wereld? De why, de how, de what, die we heel vaak voorbij zien komen. Als je die echt weet, echt kunt laten leven, daar begint het. En als je dat weet en je vertaalt dat door richting een merk, dan wordt alles wat je doet makkelijker.

[16:57] Van Red Bull naar Regus

Jerry Helmers: Hoe ging dat bij The Student Hotel? Want was dat meteen de stap na Red Bull?

Jan Akkermans: Nee man. Ik heb Red Bull gedaan. Na Red Bull ben ik begonnen bij Groupon. Dat deden ze met veel oude Red Bullers, want die hadden een netwerk in de horeca.

Jerry Helmers: Ook in de sales daar werken?

Jan Akkermans: Ook in de sales werken. Ik ben daarna nog bij Manpower.

Jerry Helmers: Daarmee bedoel je het uitzendbureau?

Jan Akkermans: Mensenhandel, mag eigenlijk niet zeggen. Mensenhandel. Dat vindt Manpower niet leuk, maar dat was Manpower. En uiteindelijk ben ik nog een tijdje daarna, toen wist ik het even niet, heel even voor mezelf begonnen. Toen heb ik mezelf als salesconsultant verhuurd als het ware.

Jerry Helmers: Een soort van zzp’er.

Jan Akkermans: Een soort van zzp’er. Heb ik nog voetbaldoeltjes gedaan en vacatureteksten, vacaturesites, dat soort dingen allemaal gedaan. En uiteindelijk begonnen bij Regus.

Jerry Helmers: De verhuur van flexibele kantoorruimtes.

Jan Akkermans: Precies. En daar is het zaadje een beetje geplant.

[17:59] Het zaadje richting hotellerie

Jerry Helmers: Wat was dan het zaadje?

Jan Akkermans: Dat ik een plek had die ik met een community en met mensen mooier en beter kon maken. Dat is wat we deden.

Jerry Helmers: Maar hoe merkte je dat dat dan ineens die passie werd?

Jan Akkermans: Ik vond het heel leuk om te doen. En wat ik daar deed, is: ik ging ergens naartoe. Ik ben eigenlijk in mijn hele werkende leven hiervoor sales accountmanager geweest. En ik ging altijd overal… Ik stapte ’s ochtends in mijn auto en dan ging ik klanten bezoeken en dan had ik wat in de koffer. Of ik ging naar een kantoor. Bij Manpower hadden we uitzendkantoren. Was ik Noordoost-Nederland. Dus dan was het of naar Apeldoorn of naar Heerenveen of naar Groningen. Maar hier ging ik gewoon naar mijn businesscenter in Groningen. Daar zaten mijn klanten, mijn gasten, die we dat toen ook al noemden, die daar aan het werk waren.

Jerry Helmers: De huurders?

Jan Akkermans: De huurders van een flexibele kantoorruimte. En daar probeerden we netwerkevents te organiseren, elkaar te helpen, mensen aan elkaar te linken, het steeds een beetje beter te doen. Dat vond ik heel erg leuk. En daar kreeg ik energie van. En toen dacht ik: ik wil hotelmanager worden.

[19:24] Van Regus naar de hotellerie

Jerry Helmers: Maar de stap vanuit flexibele kantoorruimtes of werkplekken naar hotel, vind ik dan toch ook nog best wel een grote stap.

Jan Akkermans: Het is een hele grote stap. En het ligt ook denk ik niet voor de hand. Het gelukkige of het ongelukkige was dat ik op dat moment, na twee jaar, kwam er een reorganisatie bij Regus. Waar we één centermanager hadden op drie steden, werd dat geclusterd. Dus toen kwamen er meer mensen bij. Of het ging, er moesten mensen uit. Ik had toen geen vast contract. Dus mijn baan hield op.

Jerry Helmers: Je was ineens weer werkloos.

Jan Akkermans: Ik was ineens weer werkloos, zeg maar. Echt werkloos. Ik dacht: oké, wat ga ik nu doen? Want ik vond het eigenlijk echt wel leuk wat ik deed. Dat is echt wat ik dacht van: oeh, dit is zonde.

[19:56] Omgaan met tegenslag

Jerry Helmers: Oké, maar dan ben ik even benieuwd. Ineens houdt jouw werkverband op. Wat doet dat dan met jou? Ben je dan teleurgesteld in de samenleving? In zak en as? Of heb jij dan toch het karakter van: dit is…

Jan Akkermans: Mijn geluk is dat ik me per definitie niet zo heel snel druk maak. Dat kan een voordeel zijn, maar kan ook een nadeel zijn. Zakelijk gezien wel eens een nadeel zijn. In dit geval privé, want dit is dan even privé om het zo maar te zeggen, is dat ook wel een voordeel. Dus ik zag ook wel weer kansen. En dat klinkt altijd zo romantisch, hè. Maar zo zit ik gewoon ook echt in elkaar.

Jerry Helmers: Maar had je niet, ik weet niet of je op dat moment bijvoorbeeld al in een koophuis woonde, dat je dacht van: oké, ik raak nu mijn baan kwijt, maar de hypotheek moet wel betaald worden. Was je toen nog samen met je vrouw? Of misschien toen je vriendin?

Jan Akkermans: Ja, toen mijn vriendin inderdaad. En we hadden inderdaad een koophuis. Maar nee, daar kan ik echt oprecht zeggen: er is werk. Mijn vriendin had op dat moment gewoon een goede baan. En er is werk.

Jerry Helmers: Dan is het makkelijk om te zeggen: ik maak me wat minder zorgen. Ik ben samen met mijn vriendin en die vangt het misschien ook een beetje voor mij op.

Jan Akkermans: Nou ja, die heeft in ieder geval ervoor gezorgd dat ik wel het vertrouwen had dat we niet ons huis per se hoefden te verkopen. En ik denk dat dat altijd wel een keer gebeurt, dat je denkt: dit is ingewikkeld of ik moet dit oplossen. Maar ik heb dan nooit… Ik heb ook wel zoveel dingen gedaan. Ik ben van blikjes naar mensen, naar deals, naar bureaus gegaan. Ik had wel vertrouwen dat ik dacht: hier kom ik wel weer uit.

[22:01] Het telefoontje dat alles veranderde

Jerry Helmers: Het komt altijd goed, hè? Dat zeggen mensen natuurlijk ook.

Jan Akkermans: Het komt altijd goed. Dat is ook echt zo. En ik kom uit… Dat maakt het ook wel makkelijker. Mijn ouders zijn er allebei nog. Die hebben het goed gedaan. Mijn vriendin had op dat moment gewoon een goede baan. Er is natuurlijk ook wel een opvangnet op het moment dat je je baan verliest. Nee joh, niet te lang bij stilstaan. Doorgaan en wat nieuws zoeken.

Jerry Helmers: Maar toen heb je dus wel de stap gemaakt naar de hotelwereld.

Jan Akkermans: En dat vind ik wel een van mijn mooie verhalen ook, die ik met heel veel plezier altijd wel vertel. Ik zat op een gegeven moment met een klant daar en die zei tegen mij: goh, en nu dan? Toen zei ik: nou ja, ik zat gisteravond thuis en ik dacht: ik wil hotelmanager worden. En dat kwam echt doordat ik dacht: als ik een bureau leuk vind, een bed is nog veel leuker. Want er is nog eten bij, er is nog ontbijt bij. Dus een hotel moest nog veel leuker zijn. Ik had nog nooit in een hotel gewerkt. Ik had geen idee. Maar mijn gevoel zei: dat kan nog veel leuker. Toen zei hij tegen mij: ga eens met Herman van der Poel praten. Die was manager toen ter tijd van het Apollo Hotel. Die heb ik gebeld. Ik zeg: ik ben Jan, ik wil graag hotelmanager worden. Kan ik een keer met jou een kop koffie drinken? Hij zegt: nou, bijzonder verhaal, maar kom eens langs. Dat kopje koffie werd een lunch. En dat was een hartstikke leuk gesprek. En hij adviseerde mij om de sales in de hotellerie te gaan zoeken. Zoek eens zo’n baan. Dus ik ben thuis daarnaar aan het zoeken. En de volgende ochtend werd hij gebeld door een recruiter uit Amsterdam. En die zei: ik ben op zoek naar iemand voor het nieuw te openen The Student Hotel in Groningen. Dat moet iemand zijn met een netwerk in Groningen, maar geen traditionele hotelier. Weet jij iemand? Of zou jij het willen doen? Hij zei: ik heb gisteren met Jan gesproken. Echt bizar. Die moet je bellen. Misschien kan dat wat zijn.

[23:49] De sollicitatieprocedure bij The Student Hotel

Jan Akkermans: Zij belde mij. En ze zegt: kun je nu naar Amsterdam komen? Want we willen je ontmoeten. Ik ben in de auto gesprongen. Ik heb daar drie gesprekken gehad op het kantoor van Hotelprofessionals toen ter tijd. Die zeiden: ja, wel enthousiast. Maar ja, gek. Geen dag in een hotel gewerkt. Rij maar naar The Student Hotel toe. Naar The Student Hotel toegereden. Ook drie, vier gesprekken gehad. Volgende ochtend gebeld door de toenmalige CEO. Die zegt: Jan, iedereen is hartstikke enthousiast over jou. Maar ik snap het niet zo goed, want je hebt nog geen dag in een hotel gewerkt. Hoe gaan we dit doen? Hij zegt: kun jij langskomen? Eén ding, het kan alleen op zondagochtend, dan heb ik tijd voor je. Maar weet je wat? Kom nou op zaterdagavond al. Neem je vrouw mee, of toen mijn vriendin. Dochtertje hadden we toen alleen nog. Neem die mee, ga naar Amsterdam toe. Kom bij ons slapen. Volgende ochtend zie ik je tijdens het ontbijt. Ik zeg: is goed.

[24:41] Een beslissend ontbijt

Jerry Helmers: Dat is wel een unieke sollicitatieprocedure.

Jan Akkermans: Geweldig. Maar het wordt mooi, hè? Dus we gaan daar zitten de volgende ochtend. Je bent zenuwachtig, hè. Wat gaat er nu gebeuren? En je bent toch een beetje gespannen.

Jerry Helmers: Toch wel?

Jan Akkermans: Ja. Er zijn een paar momenten in mijn leven dat ik zenuwachtig ben geweest.

Jerry Helmers: Want nu was je dus blijkbaar niet van het komt wel goed.

Jan Akkermans: Nee, dat was dit moment.

Jerry Helmers: Waarom?

Jan Akkermans: Omdat ik voelde: dit is mijn kans. Dit wil ik. Ik heb ook altijd wel dingen gedaan waarvan ik dacht: oké, prima, doe maar. Maar ik dacht: dit wil ik. En ik ben twee keer in mijn leven echt zenuwachtig geweest. Los van mijn rijbewijs. Ik heb daar drie keer over gedaan. Dan kreeg ik mijn benen niet onder controle. En dit moment. En ik was echt zenuwachtig. En ik ga zitten daar. We hebben het ontbijt. En mijn dochtertje… Die CEO komt binnenlopen. Je kent hem natuurlijk alleen van foto’s. Dus die komt binnenlopen. Die gaat zitten. Op dat moment gooit mijn dochtertje de fles jus d’orange over de tafel.

Jerry Helmers: Dus jij dacht: verdomme.

Jan Akkermans: En hij gaat zitten. En hij zegt tegen Marloes, mijn vrouw: denk jij dat dit kan?

Jerry Helmers: Wat dacht jij? Nu gaat zij het even bepalen.

Jan Akkermans: Ik denk: dat heb ik weer. Maar ze gaf gelukkig blijkbaar het juiste antwoord. En ik moet je heel eerlijk zeggen…

Jerry Helmers: Wat zei ze dan?

Jan Akkermans: Die vraag krijg ik ook, want ik vertel het verhaal vaker. Ik weet het niet meer zo goed. Maar ik denk iets in de trant van: ik weet het zeker. Hij is enthousiast en het is… Nou ja, weet ik veel. Ik weet het niet meer. Gek. Maar het zal iets in die richting zijn geweest.

[26:00] De baan als hotelmanager

Jerry Helmers: Maar is het verdomd interessant dat een werkgever de echtgenote of vriendin van de potentiële werknemer vraagt: denk jij dat dit kan?

Jan Akkermans: Wauw. Ongelooflijk. En hij kijkt me in de ogen. En hij zei: je moet wel met elkaar beseffen dat er iets moet gebeuren. Want je hebt geen hotelervaring. Dus dat moeten we je echt leren. Dat betekent dat je twee maanden intern gaat in ons hotel in Den Haag. Dan is hij niet thuis. Ik verwacht ook twee maanden lang volle bak inzet op dat moment om alles te leren wat je maar kunt leren. Als jullie dat goed vinden, dan mag hij morgen beginnen. Toen zeiden wij dus goed. En toen was ik hotelmanager van The Student Hotel in Groningen.

Jerry Helmers: En je vrouw?

Jan Akkermans: Die vond het geweldig.

[26:52] Verliefd worden op het vak

Jan Akkermans: Het ging zo snel dat ik niet eens zonder werk heb gezeten. Ik hoorde het bij Regus en drie weken later was ik hotelmanager van The Student Hotel. Maar we hebben dat wel echt… Zeker die beginfase bij The Student Hotel. Daar is wel een zaadje geplant. En het was gewoon een hele mooie tijd. En daar ben ik wel verliefd geworden op het vak. Op horeca, op hotellerie. En daar is het echt begonnen.

[27:40] Welke data zou hij willen verzamelen?

Jerry Helmers: Wat zou je nog meer aan data willen vangen van je gasten dan de data die je nu al hebt?

Jan Akkermans: Ik denk dat we heel veel data op dit moment kunnen vangen. Maar als het in data te vangen zou zijn, dan zou ik heel graag het gevoel willen vangen wat mensen hebben direct na afloop van hun bezoek of hun verblijf. Niet na afloop in een reviewformulier, maar echt wat het bezoek en wat de omgeving en wat het eten en wat de nacht op dat moment met mensen hebben gedaan. Daar ben ik benieuwd naar.

[28:14] Verliefd op hospitality

Jerry Helmers: Kan je je voorstellen dat je ooit nog iets anders gaat doen?

Jan Akkermans: Nee.

Jerry Helmers: Je bent verliefd voor het leven?

Jan Akkermans: Ja. Ik blijf wel… Ik zie mezelf inmiddels als een ondernemende hotelier. En dat is denk ik wel iets anders dan een manager-hotelier of een hotelier in loondienst.

[28:34] Van hotelier naar ondernemer

Jerry Helmers: Op een gegeven moment heb je natuurlijk wel die stap gemaakt.

Jan Akkermans: Dus ik zie mijzelf inmiddels wel als een echt ondernemende hotelier. Dus ik doe meer dan alleen maar… Maar ik zie mezelf niet zo snel echt andere dingen meer doen. Nee, ik blijf wel deze kant op gaan.

Jerry Helmers: Wat was dan de trigger om ook de stap uiteindelijk te maken naar ondernemerschap?

Jan Akkermans: Toeval.

Jerry Helmers: Het is je weer overkomen.

Jan Akkermans: Ja, het is me weer overkomen. Nou ja, kijk, ik heb na, lang verhaal kort, na The Student Hotel drie jaar Groningen gedaan. Daarna kregen we de kans om wat meer te ontwikkelen. Dus ik zou wat meer met The Student Hotel gaan groeien. Dus ik zou wat meer bezighouden met de openingen van de internationale hotelopeningen. Dat was het romantische idee. Dus dat betekent drie maanden voor opening ernaartoe, dingen regelen, proberen op te starten, het The Student Hotel-DNA over te verkondigen en te implementeren daar. Alleen de eerste stap was Rotterdam, general manager Rotterdam. Omdat daar op dat moment geen manager was. Ik begon daar en twee weken later brak corona uit. En dat heeft gewoon geresulteerd dat ik eigenlijk twee jaar lang vast heb gezeten in Rotterdam. Niet de allerbeste tijd. Vervelend ook met de thuissituatie. En toen uiteindelijk besloten, ook in goed overleg met The Student Hotel — de wereld lag natuurlijk plat, wat gaat er nu gebeuren? — om echt wel met pijn in mijn hart te stoppen bij The Student Hotel. En terug te gaan naar Groningen. En daar te kiezen voor gezin, kinderen en weer Groningen.

[30:11] Terug naar Groningen

Jerry Helmers: Had je dan toch niet een mindset van: ondanks alle corona-ellende, dat komt wel weer goed? Je was dus ook niet van nature die positieve kerel?

Jan Akkermans: Nee, dat was niet de beste periode in mijn leven. Het ging gewoon niet goed. Ik vond aan de ene kant mijn werk ook te leuk op dat moment. Ik was te weinig thuis. Het was gewoon niet de goede weg. En uiteindelijk dus besloten om terug te gaan naar Groningen. Begonnen bij Plegt-Vos in de bouw als commercial manager.

Jerry Helmers: Heel iets anders.

Jan Akkermans: Heel iets anders. Want die hadden The Student Hotel gebouwd. Dus die kende ik.

[30:44] De kans bij Corps de Garde

Jerry Helmers: Ben jij dan ook het klassieke voorbeeld van mensen die in de horeca werkten of in de hotellerie, de corona-ellende start en je stroomt uit?

Jan Akkermans: Nee, dit was een keuze die nodig was op dat moment. Dat was een keuze gebaseerd op terug naar Groningen. Geen passende hotelbaan kunnen vinden op dat moment. En een ambitie waarvan ik dacht: dit is ook leuk. Want zij hadden namelijk The Student Hotel in Groningen gebouwd. En het idee was: we gaan dit soort hospitalityconcepten ontwikkelen, maken, bouwen. En dan zit ik een keer aan de andere kant van de medaille.

Jerry Helmers: Ja, precies. Ik begrijp wat je bedoelt.

Jan Akkermans: Dus we hadden wel een bepaalde link waarin we dachten: dit gaan we doen. Daar ben ik begonnen. Een van de eerste gesprekken die ik voerde in die huidige rol was met Wim Bulten, een vastgoedondernemer uit Groningen. En die zei tegen mij iets in de trant van: maar heb jij wel enig idee waar je het over hebt? Toen zei ik: nou, niet helemaal, want ik kom niet echt uit de bouw.

Jerry Helmers: Maar meneer Bulten, het komt wel goed.

Jan Akkermans: Het komt echt goed. Ik ga het leren. En hij zegt: maar wat heb je dan gedaan? Ik zeg: nou, dit en dit en dit. En hij zegt: weet je wel dat ik ook nog een hotel heb leegstaan? En dat was Hotel Corps de Garde in Groningen. Dat kende ik, want een goede vriend van mij was daar jarenlang manager geweest. Wij kwamen daar heel vaak. Ik heb daar vaak ook geslapen op het moment dat we de weg naar huis niet meer konden vinden in Groningen. En ik dacht: dat is wel leuk zeg. Dus ik ging naar huis toe. Ik zei tegen mijn vriendin: ik heb een goed idee. Ik ga voor mezelf beginnen.

[32:42] Samen ondernemen met Marloes

Jerry Helmers: En Marloes zei toen niet van: weet je nu zeker dat het goed komt?

Jan Akkermans: Nee, Marloes zei tegen mij: echt even heel gauw terug in je hok. Nee, dit gaan we niet doen. Jij zit nu lekker bij Plegt-Vos. Jij gaat lekker zometeen je leaseauto uitzoeken. En het is helemaal goed. En de volgende ochtend werden we wakker. Toen zei ze tegen mij: maar we kunnen het ook samen doen.

Jerry Helmers: Gelukkig.

Jan Akkermans: En toen dachten wij: we hadden net ons huis verkocht. We zouden een nieuw huis kopen. Die aannemer ging failliet. Dus we hadden geld op de bank staan en konden er niet zoveel mee op dat moment. En we dachten: weet je wat we gaan doen? We gaan vanaf nu af aan samenwerken.

[33:25] Een gezamenlijk avontuur

Jerry Helmers: Had je dat verwacht, dat jouw echtgenote blijkbaar de hele nacht daarover heeft liggen nadenken en dat zij dus na een nachtje slapen was omgedraaid?

Jan Akkermans: Nee, had ik niet verwacht. Achteraf had ik het wel kunnen inschatten. Zij heeft namelijk als bijbaan altijd in de horeca gewerkt. Heeft wel allemaal dat soort dingen gedaan. Vond het ook in de beginfase bij The Student Hotel — daar waren ook mijn kinderen vaak — een hele mooie community. Zij was er vaak. We hebben dat heel leuk ervaren om ook dat hotel, ik was daar hotelmanager, maar om daar gewoon ook als gezin te zijn. Dus ik had wel echt zoiets van: dit kan wel eens echt een gouden formule worden. En zij vond het ook heel leuk. En toen zijn we gestart.

[34:07] Twijfel en risico

Jerry Helmers: Maar heb je het dan toch ook over geld, over opbrengsten? Je hebt kinderen, die wil je ook een fatsoenlijk leven bieden. Heeft daar nooit een stukje van twijfel in gezeten?

Jan Akkermans: Nee, en dan komt weer dat bord voor mijn kop tevoorschijn blijkbaar. Waarvan ik echt dan denk: het komt altijd wel weer goed.

Jerry Helmers: Het is goed gekomen. Of is dat altijd een momentopname?

Jan Akkermans: Nou ja, dat is wel een momentopname. Je bent echt zo goed als gisteren.

Jerry Helmers: Als je laatste doelpunt.

Jan Akkermans: Ja, precies. Die sport zit er dan wel in. Maar we zijn wel echt iets moois aan het bouwen nu. En het is wel goed gekomen. Maar vergis je niet, het was midden coronatijd. We hebben de laatste lockdown echt nog meegemaakt.

Jerry Helmers: Maar ook dat heb je weer overleefd?

Jan Akkermans: Dat hebben we ook overleefd.

[34:51] Samenwerken met zijn vrouw

Jerry Helmers: Gaat dat goed, het samenwerken met je vrouw?

Jan Akkermans: Ja, het gaat als een trein.

Jerry Helmers: En wat gaat er niet goed?

Jan Akkermans: Nou, dat we niet altijd op één lijn liggen.

Jerry Helmers: Ja, maar hoe knok je dat dan uit?

Jan Akkermans: Nou ja, dat hebben we echt wel moeten leren. Gewoon door heel erg te proberen om op de juiste momenten de juiste dingen te bespreken. Klinkt ingewikkeld, maar je gaat natuurlijk heel gauw aan de eetkamertafel, waar de kinderen ook bij zijn, dingen bespreken met elkaar. Aan de ene kant hebben wij onszelf ook gewoon verteld dat dat prima is. Kinderen mogen daar ook mee opgroeien, mogen ook weten dat ze uit zo’n gezin komen en dat dit ons leven is. Het is ook hun leven. Maar aan de andere kant proberen we ook wel bewust de momenten te creëren om het daar goed over te hebben. Door af en toe gewoon een keer een stuk te wandelen en het daarover te hebben. Je moet dat wel leren.

En intern is het wel eens ingewikkeld, omdat wij… Ik zeg A, Marloes zegt B. En dan zit iemand op kantoor die zegt: ja, god, zoek het eerst even lekker zelf uit. En dat hebben we ook gecreëerd. En dat gebeurt ook echt. Jongens, zoek het eerst even lekker met z’n tweeën uit. En op het moment dat jullie eruit komen, kom dan nog maar een keer terug. En dan gaan we het doen.

Wij hangen alles om tijd. Ik ben bezig met morgen en Marloes is bezig met vandaag. En als je dat soort simpele handvatten kunt maken, dan wordt het daar ook echt makkelijker van. Gaat het om een beleidsmatige kwestie waar we morgen last van hebben? Oké, dan nemen we de tijd en dan ligt de bal grotendeels bij mij. Is het op dit moment iets wat moet gebeuren, waar we nu wat aan hebben? Noem een voorbeeld: er gebeurt iets in de operatie, dit moet er gedaan worden met een gast, dit is het acute probleem met een personeelslid, we willen toch dat we deze tafel anders neerzetten. Dan is dat Marloes haar rol.

[36:38] Voorzitter van KHN Groningen

Jerry Helmers: Uiteindelijk werd je ook voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland Groningen. Je zei al aan het begin van deze podcast: je ziet dat gewoon als een onderdeel van je complete ondernemerschap of je profilering. Maar daar moet je ook wel een beetje politiek correct in zijn, toch? Want je bent uiteindelijk toch ook een lobby aan het voeren. Past dat dan wel bij je? Blijkbaar wel, of niet? Ik zie je nu fronsen.

Jan Akkermans: Het schuurt af en toe best wel een beetje. Ik denk wel dat ik sociaal ben ingesteld. Dus ik probeer wel altijd na te denken over wat het maatschappelijke belang is. Is het echt puur een ondernemerskwestie of is het ook voor de bevolking die er zit?

Jerry Helmers: Dat kost je ook tijd.

Jan Akkermans: Dat kost ook tijd. Maar het is wel onderdeel van mijn werk. Kijk, ik heb gezegd toen ik begon bij KHN: ik wil één ding niet. Ik wil niet het gezicht worden van een schoppende branche. Het was natuurlijk in die periode alleen maar, en het is het nog steeds af en toe wel, alleen maar ellende. Maar er gebeuren ook gewoon hele mooie dingen op dit moment. En daar probeer ik aandacht op te vestigen. Ik probeer de lobby te voeren waar dat moet.

De btw-kwestie. Daar vinden we allemaal wat van. Daar hebben we ontzettend veel over gesproken. Maar ik probeer het ook op een gegeven moment af te sluiten. En dan te proberen alleen maar te doen waar we op dat moment echt zelf invloed op kunnen uitoefenen.

[37:55] Persoonlijke verhalen in de lobby

Jerry Helmers: Kun je daar in die lobby dan ook de verhalen vertellen zoals je dat ook als puberjongen al deed op de middelbare school?

Jan Akkermans: Zeker, maar dat hebben we ook gedaan. Want dan probeer je te vertellen: wat doet het nou met mij persoonlijk? Dus ja, ik ben een andere ondernemer dan de grote NH Hotel Group, bij wijze van spreken. Maar daardoor raakt zo’n btw-verhaal mij persoonlijk. En dan probeer ik ook het persoonlijke verhaal te vertellen.

Dat hebben we natuurlijk ook gedaan met KHN. We hebben zo’n magazine gemaakt waarin we de persoonlijke verhalen achter zo’n keuze proberen te vertellen. Dat vind ik leuk om te doen. En daar doe ik in mee.

[38:30] Succesvolle lobby in Groningen

Jerry Helmers: Heb je een succes in die lobby waar je echt heel trots op bent? Dat je denkt: nou, dat heb ik als gewone jongen toch weer even voor elkaar gekregen?

Jan Akkermans: En die btw?

Jerry Helmers: Nou, die btw, dat heeft niemand in de lobby van de horeca voor elkaar gekregen.

Jan Akkermans: Nee, we hebben ons best gedaan.

Jerry Helmers: Op Gronings niveau.

Jan Akkermans: Nou, dat zijn kleine dingen. Kijk, een lobby is altijd ingewikkeld. Je zet je eigen doelstellingen hoog weg en je komt altijd ergens in het midden uit. Maar wij zijn wel heel blij met de samenwerking die we nu op lokaal niveau in Groningen hebben. We worden echt gevonden. Onze mening doet ertoe.

Single-use plastic, daar vertellen we over, daar zijn we mee bezig. Evenementen die we graag naar de binnenstad willen hebben. Een hele mooie cirkel: er komt een heel groot evenement van Red Bull in de binnenstad.

Jerry Helmers: Is dat nog uit je oude netwerk?

Jan Akkermans: Nee, niks. Puur toeval. Maar het is wel op de Grote Markt. Toch leuk. Ze hebben me nog niet gebeld, maar dat gaan ze vast nog doen.

Maar wel echt gewoon op de Grote Markt een bruisende binnenstad creëren die voor iedereen toegankelijk is. Waar de horecaondernemers, maar ook de retail en het andere mkb wat aan hebben. En niet dat alles maar weer op de drafbaan in Groningen of andere locaties gebeurt, maar in het hart van de stad.

Er is een heel mooi evenement nu, de Groningse Winterstad in de stad. Dat hebben wij niet alleen gedaan. Het is echt niet de verdienste van KHN. Maar het is wel een van de doelstellingen die wij hadden: een bruisende binnenstad creëren. En ik vind dat we daarin slagen.

[40:09] Mister Groningen

Jerry Helmers: Mister Groningen dus. Ik zei dat misschien aan het begin van deze podcast met een lichte knipoog, een beetje gekscherend.

Jan Akkermans: Maar het…

Jerry Helmers: …is wel een juiste kwalificatie.

Jan Akkermans: Te veel eer.

Jerry Helmers: Hoe was het ook weer? Bescheidenheid?

Jan Akkermans: Nee, maar ik ben me wel bewust van het feit dat we zo langzamerhand ook wel wat te vertellen hebben in en om Groningen.

[40:33] Stadswandelingen in Groningen

Jerry Helmers: Wat je doet ook met stadswandelingen.

Jan Akkermans: Nou, dat is het bedrijf van mijn vader. Dat is een beetje een uit de hand gelopen hobby. Inmiddels lopen er dertien stadsgidsen door Groningen heen die allerlei rondleidingen doen. Dat zijn er een stuk of zeshonderd op jaarbasis. De achterkant werd zo groot dat het allemaal niet meer te organiseren was. Toen dacht ik: wij moeten ook een reserveringsafdeling op gaan zetten met twee hotels en twee restaurants inmiddels. Dan kunnen we dat gidsenteam er ook wel bij doen.

[34:51] Samenwerken met zijn vrouw

Jerry Helmers: Gaat dat goed, het samenwerken met je vrouw?

Jan Akkermans: Ja, het gaat als een trein.

Jerry Helmers: En wat gaat er niet goed?

Jan Akkermans: Nou, dat we niet altijd op één lijn liggen.

Jerry Helmers: Ja, maar hoe knok je dat dan uit?

Jan Akkermans: Nou ja, dat hebben we echt wel moeten leren. Gewoon door heel erg te proberen om op de juiste momenten de juiste dingen te bespreken. Klinkt ingewikkeld, maar je gaat natuurlijk heel gauw aan de eetkamertafel, waar de kinderen ook bij zijn, dingen bespreken met elkaar. Aan de ene kant hebben wij onszelf ook gewoon verteld dat dat prima is. Kinderen mogen daar ook mee opgroeien, mogen ook weten dat ze uit zo’n gezin komen en dat dit ons leven is. Het is ook hun leven. Maar aan de andere kant proberen we ook wel bewust de momenten te creëren om het daar goed over te hebben. Door af en toe gewoon een keer een stuk te wandelen en het daarover te hebben. Je moet dat wel leren.

En intern is het wel eens ingewikkeld, omdat wij… Ik zeg A, Marloes zegt B. En dan zit iemand op kantoor die zegt: ja, god, zoek het eerst even lekker zelf uit. En dat hebben we ook gecreëerd. En dat gebeurt ook echt. Jongens, zoek het eerst even lekker met z’n tweeën uit. En op het moment dat jullie eruit komen, kom dan nog maar een keer terug. En dan gaan we het doen.

Wij hangen alles om tijd. Ik ben bezig met morgen en Marloes is bezig met vandaag. En als je dat soort simpele handvatten kunt maken, dan wordt het daar ook echt makkelijker van. Gaat het om een beleidsmatige kwestie waar we morgen last van hebben? Oké, dan nemen we de tijd en dan ligt de bal grotendeels bij mij. Is het op dit moment iets wat moet gebeuren, waar we nu wat aan hebben? Noem een voorbeeld: er gebeurt iets in de operatie, dit moet er gedaan worden met een gast, dit is het acute probleem met een personeelslid, we willen toch dat we deze tafel anders neerzetten. Dan is dat Marloes haar rol.

[36:38] Voorzitter van KHN Groningen

Jerry Helmers: Uiteindelijk werd je ook voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland Groningen. Je zei al aan het begin van deze podcast: je ziet dat gewoon als een onderdeel van je complete ondernemerschap of je profilering. Maar daar moet je ook wel een beetje politiek correct in zijn, toch? Want je bent uiteindelijk toch ook een lobby aan het voeren. Past dat dan wel bij je? Blijkbaar wel, of niet? Ik zie je nu fronsen.

Jan Akkermans: Het schuurt af en toe best wel een beetje. Ik denk wel dat ik sociaal ben ingesteld. Dus ik probeer wel altijd na te denken over wat het maatschappelijke belang is. Is het echt puur een ondernemerskwestie of is het ook voor de bevolking die er zit?

Jerry Helmers: Dat kost je ook tijd.

Jan Akkermans: Dat kost ook tijd. Maar het is wel onderdeel van mijn werk. Kijk, ik heb gezegd toen ik begon bij KHN: ik wil één ding niet. Ik wil niet het gezicht worden van een schoppende branche. Het was natuurlijk in die periode alleen maar, en het is het nog steeds af en toe wel, alleen maar ellende. Maar er gebeuren ook gewoon hele mooie dingen op dit moment. En daar probeer ik aandacht op te vestigen. Ik probeer de lobby te voeren waar dat moet.

De btw-kwestie. Daar vinden we allemaal wat van. Daar hebben we ontzettend veel over gesproken. Maar ik probeer het ook op een gegeven moment af te sluiten. En dan te proberen alleen maar te doen waar we op dat moment echt zelf invloed op kunnen uitoefenen.

[37:55] Persoonlijke verhalen in de lobby

Jerry Helmers: Kun je daar in die lobby dan ook de verhalen vertellen zoals je dat ook als puberjongen al deed op de middelbare school?

Jan Akkermans: Zeker, maar dat hebben we ook gedaan. Want dan probeer je te vertellen: wat doet het nou met mij persoonlijk? Dus ja, ik ben een andere ondernemer dan de grote NH Hotel Group, bij wijze van spreken. Maar daardoor raakt zo’n btw-verhaal mij persoonlijk. En dan probeer ik ook het persoonlijke verhaal te vertellen.

Dat hebben we natuurlijk ook gedaan met KHN. We hebben zo’n magazine gemaakt waarin we de persoonlijke verhalen achter zo’n keuze proberen te vertellen. Dat vind ik leuk om te doen. En daar doe ik in mee.

[38:30] Succesvolle lobby in Groningen

Jerry Helmers: Heb je een succes in die lobby waar je echt heel trots op bent? Dat je denkt: nou, dat heb ik als gewone jongen toch weer even voor elkaar gekregen?

Jan Akkermans: En die btw?

Jerry Helmers: Nou, die btw, dat heeft niemand in de lobby van de horeca voor elkaar gekregen.

Jan Akkermans: Nee, we hebben ons best gedaan.

Jerry Helmers: Op Gronings niveau.

Jan Akkermans: Nou, dat zijn kleine dingen. Kijk, een lobby is altijd ingewikkeld. Je zet je eigen doelstellingen hoog weg en je komt altijd ergens in het midden uit. Maar wij zijn wel heel blij met de samenwerking die we nu op lokaal niveau in Groningen hebben. We worden echt gevonden. Onze mening doet ertoe.

Single-use plastic, daar vertellen we over, daar zijn we mee bezig. Evenementen die we graag naar de binnenstad willen hebben. Een hele mooie cirkel: er komt een heel groot evenement van Red Bull in de binnenstad.

Jerry Helmers: Is dat nog uit je oude netwerk?

Jan Akkermans: Nee, niks. Puur toeval. Maar het is wel op de Grote Markt. Toch leuk. Ze hebben me nog niet gebeld, maar dat gaan ze vast nog doen.

Maar wel echt gewoon op de Grote Markt een bruisende binnenstad creëren die voor iedereen toegankelijk is. Waar de horecaondernemers, maar ook de retail en het andere mkb wat aan hebben. En niet dat alles maar weer op de drafbaan in Groningen of andere locaties gebeurt, maar in het hart van de stad.

Er is een heel mooi evenement nu, de Groningse Winterstad in de stad. Dat hebben wij niet alleen gedaan. Het is echt niet de verdienste van KHN. Maar het is wel een van de doelstellingen die wij hadden: een bruisende binnenstad creëren. En ik vind dat we daarin slagen.

[40:09] Mister Groningen

Jerry Helmers: Mister Groningen dus. Ik zei dat misschien aan het begin van deze podcast met een lichte knipoog, een beetje gekscherend.

Jan Akkermans: Maar het…

Jerry Helmers: …is wel een juiste kwalificatie.

Jan Akkermans: Te veel eer.

Jerry Helmers: Hoe was het ook weer? Bescheidenheid?

Jan Akkermans: Nee, maar ik ben me wel bewust van het feit dat we zo langzamerhand ook wel wat te vertellen hebben in en om Groningen.

[40:33] Stadswandelingen in Groningen

Jerry Helmers: Wat je doet ook met stadswandelingen.

Jan Akkermans: Nou, dat is het bedrijf van mijn vader. Dat is een beetje een uit de hand gelopen hobby. Inmiddels lopen er dertien stadsgidsen door Groningen heen die allerlei rondleidingen doen. Dat zijn er een stuk of zeshonderd op jaarbasis. De achterkant werd zo groot dat het allemaal niet meer te organiseren was. Toen dacht ik: wij moeten ook een reserveringsafdeling op gaan zetten met twee hotels en twee restaurants inmiddels. Dan kunnen we dat gidsenteam er ook wel bij doen.

[40:59] De ambitie: tien hotels in tien jaar

Jerry Helmers: Wat is jouw ambitie voor de toekomst? Ik bedoel, stel dat wij over vijf jaar weer opnieuw een podcast maken. Ik wilde heel zwart-wit zeggen: waar mag ik op afrekenen? Maar dat doe ik niet. Maar als je nu jezelf een belofte zou willen doen, wat je over vijf jaar bereikt zou willen hebben?

Jan Akkermans: Ik maak dat heel ambitieus en heel zwart-wit. Ik heb ooit gezegd: over tien jaar moeten we tien hotels hebben. Dat hangt ook gewoon groot in ons kantoor. In een interview van Marloes en mij staat gewoon onze ambitie: over tien jaar tien hotels. Dat is onze ambitie.

Jerry Helmers: En dat gaat lukken?

Jan Akkermans: Dat denk ik wel, ja.

Jerry Helmers: Veel overleg met Marloes.

Jan Akkermans: Nee, Marloes is het eens hoor. Want dat gaat namelijk niet over vandaag.

[41:49] Groeien in een moeilijke markt

Jerry Helmers: Maar je zal elke keer toch stapjes moeten maken en besluiten moeten nemen.

Jan Akkermans: Het is natuurlijk wel zo dat de tijd wel wat ingewikkelder is. Dat moet ik wel echt eerlijk zeggen. Het is natuurlijk allemaal duurder geworden. Het is ingewikkelder. Dus we proberen dat. We zijn al een paar keer echt dichtbij geweest bij een derde exploitatie. We zijn nu op dit moment ook weer in gesprek. Ik verwacht echt dat er eentje, twee binnenkort aankomen. Dat gaan we ook dan volle bak aan op onze manier.

[42:17] Ondernemersstress verandert

Jerry Helmers: Lig je er nog wel eens wakker van? Maak je je zorgen? Hoe groter de business, hoe groter de zorg?

Jan Akkermans: Ja, wel. Waar ik in het begin wel echt wakker van lag, waren geldzorgen. Zijn er nu af en toe, ik wil echt niet zeggen dat het er niet meer is op dit moment, maar we hebben het redelijk onder controle. Dat is een ander type stress. Dat is andere stress. Dan gaat het goed doen bij mensen wat ze moeten doen, moeten we mensen aannemen.

Echte stress van: ik moet morgen een salaris betalen en ik heb het gewoon niet. In het begin, omdat we in een lockdown zaten of omdat we een hotel hadden getekend en daarna begon de ellende. Dat is echte stress. Daar lig je echt als ondernemer wakker van.

Ik kan nu gelukkig zeggen dat ik dat op dit moment niet meer op die manier heb. Maar ik kan wel wakker worden. Zo vertaal ik het vaak nu.

Jerry Helmers: Maar komt dat dan omdat je intussen ook wat ouder bent geworden? Ja, je bent nog veel jonger dan ik. Maar dat je uiteindelijk je pappenheimers toch een beetje kent. Waardoor je er niet meer wakker van wordt in de zin van dat je gaat piekeren?

Jan Akkermans: Nou ja, het is ook gewoon… Kijk, ik vertaal het heel erg naar mezelf toe. Het is ook niet zo gek dat je daar wakker van ligt.

Jerry Helmers: Nee, precies.

Jan Akkermans: En zo moet je het ook aanvliegen. En tuurlijk word ik nog wel eens wakker. Vroeg, te vroeg. En dan kan ik niet meer slapen, want dan heb ik allerlei ideeën. En dan moet ik dit doen of dat doen. En dat is mijn probleem. Weet je, ik word wakker en dan kan het niet meer. Dan ga ik dingen bedenken en dan moet het door. En natuurlijk leer je ook gewoon, en het vertrouwen dat het toch wel weer goed komt. Dan heb je hem weer.

Jerry Helmers: Dan heb je hem weer.

Jan Akkermans: Het komt dan wel weer goed. Het komt dan wel weer goed.

[44:04] Een levensmotto

Jerry Helmers: Wat een heerlijke levensinstelling heb je dan.

Jan Akkermans: Nou ja, ja, weet je. En ik heb ook wel, dat is de ene. En de andere is, dat heeft Wim Bulten… Hij zei dat tegen mij toen we weer in lockdown zaten. Die zei tegen mij: Jan, als het makkelijk zou zijn, had iedereen het wel gedaan. En als je die twee dingen met elkaar combineert, dan heb je best een aardige formule.

[44:25] Stellingen

Jerry Helmers: Dan heb je best een aardige formule. Ik wil je even voor de grap nog een paar stellingen voorleggen. Waar je eens of oneens mag antwoorden. En daarna wil ik nog drie ondernemerstips van je weten. Waarmee we nog niet helemaal kunnen afsluiten, maar waarbij we de luisteraar nog wat kunnen inspireren.

Jan Akkermans: Een stelling.

Jerry Helmers: Elke hotelmanager moet elk merk champagne kennen.

Jan Akkermans: Onjuist.

Jerry Helmers: Oneens of onjuist. Werken in de horeca is altijd te hard werken.

Jan Akkermans: Onjuist.

Jerry Helmers: Onjuist. Gaat het om de balans?

Jan Akkermans: Nee, te hard werken is er niet.

Jerry Helmers: Te hard werken bestaat niet. Oké, laatste. Ondernemerschap zit in je genen of niet?

Jan Akkermans: Juist.

Jerry Helmers: Juist, mee eens. Maar jij hebt het uiteindelijk dus ontdekt. In ieder geval nog niet op jonge leeftijd, laat ik het zo zeggen.

[45:17] Drie ondernemerstips

Jerry Helmers: Goed. Leuk. Drie tips voor de luisteraars. Drie ondernemerstips. Wat ga je ze meegeven?

Jan Akkermans: Nou, die zijn een beetje in lijn met wat ik probeer te zeggen steeds.

Eén: neem jezelf echt niet al te serieus. Er zijn heel veel mensen die zichzelf heel serieus nemen. Dat moet je niet doen. Neem het leven ook echt zoveel mogelijk met een korreltje zout.

Dat is één.

Twee, en dat is in het verlengde, want dat werkt, is: wees zuinig op je netwerk. Want zonder netwerk ben je nergens. En dat helpt ook als je jezelf niet te serieus neemt.

En als je dat combineert met de juiste dosis lef, dus ga ervoor, pak aan, grijp kansen die zich voordoen, dan kun je denk ik geluk afdwingen en kom je al ver.

Jerry Helmers: Ja, want over het geluk hebben we natuurlijk ook gehad. Heb je geluk, krijg je het of dwing je het af?

Jan Akkermans: Dan kun je het een beetje. Natuurlijk heb je het ook. Dan kun je het een beetje afdwingen.

[46:14] 90 seconds of fame

Jerry Helmers: Mooie tips. We gaan deze podcast afsluiten met jouw 90 seconds of fame. Ik ga mijn mond houden en zo dadelijk na het korte bumpertje krijg jij 90 seconden om jouw verhaal te vertellen. In die zin, het mag een ongelooflijk commercieel verhaal zijn, het Loekie de Leeuw-momentje. Je mag helemaal zelf kiezen waar je het over hebt, maar ik hou in ieder geval mijn mond. Dus ik zou zeggen: grijp je kans. Ben je er klaar voor?

Jan Akkermans: Ik denk het wel.

Jerry Helmers: Je denkt het wel?

Jan Akkermans: Ik denk het wel.

[46:40] Een ode aan Groningen

Jan Akkermans: Goed. Het gaat mij niet zozeer in dit geval om onze hotels. Dit is een ode aan Groningen. Het is de hoofdstad van het noorden. Het is een behapbare stad. Het biedt alles wat je maar wil hebben. Het heeft cultuur, het heeft historie. Het is een jonge, bruisende stad. Er is ongelooflijk veel te beleven. De horeca sluit nooit op de juiste momenten. Cultuur is aanwezig. Het heeft een fantastische voetbalclub.

Ik zou echt mensen willen uitnodigen om naar Groningen te komen. Daar een weekendje of een dag door te brengen. En mocht je er dan zijn, dan heb ik nog wel een overnachtingsplek.

[47:32] Afsluiting

Jerry Helmers: Nou, je 90 seconds of fame heb je in 48 seconden gedaan.

Jan Akkermans: Dat is toch meer dan genoeg?

Jerry Helmers: Meer dan genoeg. Maar heel duidelijk: er gaat niets boven Groningen.

Jan Akkermans: Er gaat niets boven Groningen.

Jerry Helmers: Mag ik jou hartelijk danken voor jouw komst naar de studio. Vond je het leuk om in deze podcast jouw verhaal te vertellen?

Jan Akkermans: Dat vind ik altijd leuk.

Jerry Helmers: Dat heb ik gemerkt inderdaad. Dus ik denk dat wij nog wel zo’n uur hadden kunnen doorgaan.

Jan Akkermans: Ik heb nog wel wat andere dingen te vertellen. Maar nee joh, geen feit. Ik vind het hartstikke leuk om te doen. Dus graag. Ik hoop dat mensen het ook leuk vonden. Dat is natuurlijk ook wel.

Jerry Helmers: Ik denk het wel. Je vertelt bruisend. Je bent nog met leuke tips gekomen. Je hebt ook wel iets van jezelf blootgegeven. En we hebben het natuurlijk ook gehad over ondernemerschap in de horeca. En dat is natuurlijk ook waar onze luisteraars mee bezig zijn.

Dus dank je wel voor je komst naar de studio. Ik dank ook alle luisteraars wederom voor het luisteren naar deze aflevering van Hotelvak, de podcast. Mijn naam is Jerry Helmers. Ik was en ben de presentator. Projectmanager van Hotelvak de Podcast is Daniël Bundel. En deze serie wordt mogelijk gemaakt door de Louwers Mediagroep.

Nogmaals bedankt voor het luisteren en tot de volgende aflevering.

Jerry Helmers: Bedankt voor het luisteren. Vind je dit een leuke podcast en wil je geen enkele aflevering missen? Klik dan op het plusje om ons te volgen.