Wat hotels nooit helemaal zullen kunnen kopiëren

Afgelopen week verbleef ik met mijn gezin op Jardin de Privas, een vijfsterrencamping van Sandaya in de Ardèche. Niet alleen om vakantie te vieren, maar ook omdat ik door Sandaya was uitgenodigd om de camping als trendwatcher en mystery guest te ervaren om hen te helpen voor een betere benadering voor de Nederlandse gasten. Hoe beleef je zo’n vakantie nu écht als gast? En waar liggen nog kansen en juist het verschil als je het bekijkt vanuit het perspectief van een Nederlands gezin?

Voor deze column voeg ik daar nog aan toe: wat zijn de verschillen nou echt tussen een hotel en een ‘hotel de plein air’ zoals Fransen liefkozend de camping noemen?

Al op de tweede avond had ik mijn antwoord.

Zoals iedere avond rond een uur of acht gebeurde er iets wat je op campings overal in Europa ziet. Mijn drie dochters van 10, 8 en 5 verdwenen langzaam uit beeld. Eerst even naar de speeltuin. Daarna naar de pingpongtafel. Vervolgens naar het sportveld. Binnen een half uur speelden ze met kinderen uit Nederland, Frankrijk en België alsof ze elkaar al jaren kenden. Er werd gevoetbald, “Jachtseizoen” gespeeld en eindeloos gelachen.

Mijn vrouw en ik bleven achter met iets wat thuis zeldzaam is geworden: rust. Een goed glas wijn, een gesprek dat niet na drie minuten werd onderbroken en ondertussen af en toe even opkijken om te zien waar de kinderen inmiddels waren beland. Ik realiseerde me dat dit misschien wel de grootste luxe van een camping is.

Niet het zwembad. Niet de glamping-accommodatie. Zelfs niet de uitstekende horeca of de verzorgde uitstraling van een vijfsterrenpark.

De échte luxe is dat kinderen zo snel onderdeel worden van een tijdelijke gemeenschap.

De afgelopen jaren zie ik campingbedrijven steeds verder opschuiven richting de hotellerie. Spelers als Sandaya, Siblu, Huttopia, Slow Village en Yelloh! Village investeren volop in design, gastronomie, wellness, hoogwaardige accommodaties en service. En ja, zoals je ziet komen inmiddels veel groepen en ketens van oorsprong uit Frankrijk en hebben ze allemaal Europese ambities (of zijn ze dit al aan het uitvoeren). Op veel locaties doet de kwaliteit inmiddels nauwelijks onder voor die van een goed resort of hotel.

Spontane ontmoeting

Tegelijkertijd zie ik ook de omgekeerde beweging. Hotelondernemers kijken steeds vaker naar de recreatiesector en met name naar de ontwikkeling van glamping. Niet omdat ze ineens kampeerplaatsen willen aanbieden, maar omdat ze zien dat mensen meer en meer tijd willen doorbrengen dicht bij de natuur, maar wel in luxe. Toch is er iets dat een hotel niet zo makkelijk kan overnemen en wat op campings bijna vanzelf lijkt te ontstaan: de spontane ontmoeting.

Want eerlijk is eerlijk: een luxe hotel kan een perfect bed bieden, een geweldige spa hebben en een restaurant met een uitstekende chef. Maar hoe vaak zie je daar dat twintig kinderen uit vijf verschillende landen elkaar iedere avond vanzelf weten te vinden? Hoe vaak ontstaat daar spontaan een vaste groep ouders die elkaar aan het einde van de dag nog even spreekt terwijl de kinderen doorspelen? Dat laat zich moeilijk ontwerpen.

De kracht van een camping zit namelijk niet alleen in de voorzieningen, maar vooral in de manier waarop het terrein is ingericht en gebruikt. Mensen leven buiten. Ze lopen elkaar voortdurend tegen het lijf. Kinderen krijgen vrijheid. Ontmoetingen ontstaan zonder dat iemand ze organiseert.

Misschien is dat wel de interessantste les voor de hotellerie.

We investeren vaak in steeds mooiere gebouwen, luxere kamers en slimmere technologie. Maar de volgende stap in hospitality gaat misschien helemaal niet over stenen of sterren. Misschien gaat die over het creëren van plekken waar mensen zich met elkaar verbinden.

Toen we na een week Jardin de Privas weer naar huis reden, vroegen we de meiden wat ze het leukste van de vakantie hadden gevonden.

Geen van drieën begon over het zwembad. Of de geweldige accommodatie. “Onze nieuwe vriendinnen.” zeiden ze.