Monumentale watertoren krijgt tweede leven als kleinschalig hospitalityconcept

De poldertoren in Emmeloord

Wie incheckt in de Poldertoren in Emmeloord, slaapt niet in een standaard hotel maar in een icoon. De voormalige watertoren, jarenlang een herkenningspunt in de Noordoostpolder, werd getransformeerd tot een hospitalityconcept met zes luxe suites. Binnen draait het niet alleen om uitzicht, maar ook om de bijzondere structuur van het gebouw zelf: ronde vormen, zichtbare constructies en kamers die zijn opgebouwd rondom het voormalige waterbassin.

Voor ondernemer Twan Hakvoort was snel duidelijk dat hij voor de inrichting een specialist nodig had. Zijn samenwerking met ESTIDA gaat terug tot 2013, toen hij het hotel en grand café van zijn schoonouders overnam. “Andere partijen wilden eigenlijk alles vernieuwen”, vertelt hij. “Michel van ESTIDA zei juist: gooi niet alles weg, anders haal je de ziel uit de zaak. Dat vond ik sterk. Sindsdien werken we samen.”

Toen de mogelijkheid ontstond om de Poldertoren te herontwikkelen, kwam ESTIDA opnieuw in beeld. “Ik riep heel stoer: daar maken we wel hotelkamers van. Maar een monumentale watertoren is geen makkelijk gebouw. De buitenkant is zeshoekig, binnen zit een rond watervat en niets is recht. Ik wist meteen: ik verkoop kopjes koffie, voor dit project moet ik
ESTIDA hebben.”

Slapen in een cocon

Volgens Hakvoort draaide het project niet alleen om de bijzondere locatie. “Het ging om slapen in een icoon, maar het moest wel warm blijven. Geen designkamer zonder ziel, die net zo goed in Amsterdam of Berlijn had kunnen staan.”

Voor ESTIDA vormde de bestaande structuur het vertrekpunt van het ontwerp. “Verdoezel niet wat je hebt”, zegt Ruth van Toledo, Director of Design & Development bij ESTIDA. “Het beton, de constructie en het bassin geven het gebouw karakter. Bovendien heeft het ook veel voordelen, ook financieel, om de karakteristieke eigenschappen van het pand te omarmen.”

Tegelijk bracht die opzet allerlei praktische uitdagingen met zich mee. Klimaatsystemen, verlichting en techniek moesten worden geïntegreerd in een monumentale, ronde structuur. “Waar plaats je schakelaars in een ronde hotelkamer? Dat zijn dingen die normaal vanzelfsprekend zijn”, zegt Hakvoort. “Uiteindelijk hebben ze een soort cocon gemaakt van het watervat. Je slaapt heel knus in het midden, terwijl de buitenring open blijft.” 

Grote gebaren

ESTIDA koos voor colorblocking, sterke materiaalcontrasten en losse objecten met voldoende schaal. “In zo’n ruimte werken grote gebaren beter dan kleine ingrepen”, zegt Van Toledo. “Tegelijk zochten we balans tussen harde monumentale elementen en warmte, met stoffen, patronen en vloerbedekking.”

Ook de indeling volgt de beleving van de gast. “Badkamers en zithoeken liggen in bijna elke kamer aan de buitenring, zodat je daar het uitzicht en daglicht ervaart”, legt Van Toledo uit. “Je kunt in gekleurde, vrijstaande bad genieten van het uitzicht. Het slapen gebeurt juist meer richting de kern, die afgesloten kan worden met verduisterende gordijnen, waardoor een intiemere sfeer ontstaat.”

Tijdens de bouw riepen de uitgesproken keuzes niet meteen bij iedereen herkenning op. Hakvoort lacht: “Installateurs zagen een groen bed en geel behang en vroegen zich af wat voor poppenhuis dit moest worden.” Toch sloeg die twijfel om toen alles samenkwam. “Een schilder die vaker met ESTIDA werkt zei: iedere keer denk ik weer ‘is dit wel goed gemengd?’, maar uiteindelijk klopt het totaalplaatje altijd.”

Ook bezoekers reageren volgens Hakvoort sterk op die combinatie. Tijdens open dagen kwamen ongeveer 3500 mensen kijken. “Natuurlijk kijken mensen eerst naar buiten, maar daarna juist naar het ontwerp en de kleuren. Dat samenspel maakt de kamers eigen.”