17: Portretgesprek met Ruben Schuuring, over ondernemerschap, hotellerie en de groei van RBS Hotels

[00:00] Introductie van Hotelvak, de podcast
Lightspeed Restaurant, het toonaangevende platform voor de beste horecaondernemers wereldwijd.
Welkom bij Hotelvak, de podcast. De podcast over ondernemen in de hospitalitysector.
Jerry Helmers: Je luistert naar Hotelvak, de podcast voor professionals die werkzaam zijn in de hotelsector in Nederland. Mijn naam is Jerry Helmers en ik ben de presentator van deze aflevering. En we gaan weer een ontzettend leuk, hoop ik althans, ik ga er wel aan werken, portretgesprek maken. Want ik heb hier vandaag in de studio te gast niemand minder dan Ruben Schuuring. Die heeft een lange autorit vandaag gemaakt naar de studio in Weert. Ik begreep dat je helemaal vanuit Dronten kwam vandaag om hier met mij in gesprek te gaan. Ruben, we gaan je zo dadelijk nog iets nader voorstellen, wie jij bent, waar je vandaan komt. Maar wat was voor jou de reden om ja te zeggen op onze uitnodiging om hier een portretgesprek met jou te maken?
[01:02] Motivatie om aan het gesprek deel te nemen
Ruben Schuuring: Allereerst dank je wel voor de uitnodiging. Ontzettend leuk. Reden om meer te vertellen over ons vak. De manier hoe iemand daar naartoe groeit of daar komt, is ook niet voor iedereen hetzelfde. Dat geldt hetzelfde voor mezelf, dus dat vind ik ook leuk om te vertellen. Om anderen daarmee ook een stukje wellicht te inspireren.
Jerry Helmers: Want wat denk je wat mensen van jou kunnen leren? Dat is misschien al een belofte voor het slot van deze podcast.
Ruben Schuuring: Wat mensen denk ik kunnen leren, is dat als je besloten hebt voor jezelf iets te gaan doen in de toekomst, dus als je iets wil bereiken, ga daar dan ook achter staan en blijf ook volhouden. Ook al komen er op je pad andere zaken voorbij die niet altijd even makkelijk zijn.
Jerry Helmers: Maar dat is, als je in de hotelsector of in het hotelvak werkt, natuurlijk wel een extra dingetje: dat doorzettingsvermogen en in je passie blijven volgen en blijven geloven in jezelf. Want je werkt natuurlijk nooit op normale werktijden?
Ruben Schuuring: Nee, en dat is al een van de eerste momenten die je natuurlijk leert. Je moet flexibel zijn. Je moet in staat zijn om in de avonden te werken, op de dagen te werken dat anderen niet werken. Dat heeft ook zijn voordelen, dat heeft ook zijn nadelen. Maar daar kies je ook voor. Dus dat was al wel bekend. Maar koers houden en zorgen dat je ergens naartoe wil gaan, dat vraagt ook om discipline. Afscheid nemen van de mensen die daar geen bijdrage aan leveren, maar dus ook het lef hebben om afscheid te nemen van mensen.
Jerry Helmers: Dan moet je ook een knoop door kunnen hakken.
Ruben Schuuring: Ja, zeker. En ik vind het belangrijk dat je, als je een keuze maakt, dat je dan ook de gevolgen even voor jezelf hebt doorgespit voordat je dat doet. Sommigen binnen de branche laten zich nog wel eens verrassen, terwijl dat redelijk eenvoudige dingen zijn die je op voorhand had kunnen weten.
[03:08] Jeugd in Amersfoort, Nunspeet en Dronten
Jerry Helmers: We gaan het allemaal met je doornemen, zodat we wat meer over jou gaan weten na afloop van deze podcast. Maar als eerste, Ruben, de basisvraag: wie ben jij en waar kom je vandaan?
Ruben Schuuring: Dat is in het beginsel Amersfoort, geboren in Amersfoort in het ziekenhuis. Ik was de derde in de rij van vijf kinderen. Ontzettend warm, liefdevol gezin. Mijn ouders komen allebei uit de stad, maar zijn op een gegeven moment vanuit allebei een gescheiden situatie samengekomen. [onduidelijk] manier van een gezin vormen en hebben toen ook afscheid genomen van de stad. Zijn we naar de Veluwe.
Jerry Helmers: Wat bedoel je met een eigen manier van een gezin vormen?
Ruben Schuuring: Zij kwamen allebei uit een gezin waar ze uiteindelijk ook uit hadden besloten: dit is niet hoe wij het zouden willen. Dus dat was wel goed. De situaties vroegen allebei een andere vorm van aandacht en mijn ouders hebben uiteindelijk, toen ze samenkwamen, ook de keuze gemaakt van: dat willen we toch anders doen. Een voorbeeld was: het ene gezin drie kinderen, het andere gezin twee. Dat mijn ouders een groot gezin ambieerden, dat was al een beetje van: ja, waarom zou je dat willen doen? Het is een beetje anders denken. En dat hebben ze gedaan en hebben ze afscheid genomen van de stad, maar wel met die stadse mentaliteit opgegroeid in een Veluws dorpje, in Nunspeet. En daar heb ik tot mijn tiende gewoond.
Jerry Helmers: Hoe oud ben je nu?
Ruben Schuuring: 39. En daarna zijn wij naar de polder verhuisd, naar Dronten. Om de simpele reden: meer huis voor je geld. Qua werk was dat handiger. Qua scholen was het net even wat innovatiever, wat vernieuwender. Een deel van de familie woonde al daar.
Jerry Helmers: Nunspeet is natuurlijk heel erg conservatief. Dronten misschien iets minder?
Ruben Schuuring: Minder, ja. Het is een pioniersdorp, ontstaan en gemaakt door mensen uit verschillende provincies die de mogelijkheid kregen om daar te gaan boeren of om daar te gaan ondernemen. Alles moest opnieuw daar.
Jerry Helmers: Ja, het was natuurlijk eerst allemaal water.
Ruben Schuuring: Ja, precies.
Jerry Helmers: Maar als ik het goed begrijp, jij was dan een jaar of tien toen je naar Dronten ging.
Ruben Schuuring: Ja, dus dat was al behoorlijk ontwikkeld.
Jerry Helmers: Maar goed, als je tien jaar bent, dan begint ook, denk ik, een soort van bewustzijn in je leven waar je later nog iets van weet. Alles wat voor je tiende jaar gebeurt, misschien af en toe een dingetje, maar grotendeels weet je het niet echt meer.
Ruben Schuuring: Echt meer, nee.
Jerry Helmers: Wat is jou dan het meeste bijgebleven van toen jij daar als jongetje voor het eerst rondliep?
Ruben Schuuring: Groot.
Jerry Helmers: Groot?
Ruben Schuuring: Groot. Het was een overdekt winkelcentrum, dat was best wel in die tijd al een beetje vernieuwend en interessant. Als jongetje van tien. Als ik nu naar mijn oudste zoon kijk, die in die leeftijd is, is dat ook bijzonder om mee te maken, omdat je zelf dan ook ervaart: oh ja, toen zat ik in die fase en herinnerde ik mij die periode. Echt om je heen kijken, nieuwsgierig zijn. Er gebeurde meer.
Jerry Helmers: Er gebeurde meer dan in Nunspeet.
Ruben Schuuring: Ja. En voor de rest, de laatste twee jaar van de basisschool maak je daar af. En dat was ook vernieuwend. Wij zaten dan in een nieuwbouwwijk en de leraren en leraressen moesten met ons mee de nieuwe school doen. Anders hadden we niet voldoende mensen om groep 8 in de nieuwe school te doen. Dus zo jong en zo nieuw was dat nog. Ik heb het achteraf wel gezien als een bijzondere tijd.
[06:44] Nieuwsgierigheid en zelfstandig dingen uitvinden
Jerry Helmers: Heb je daar dan iets van meegenomen in je huidige leven? Waarvan je denkt: die laatste jaren op de basisschool, dat is iets wat mij deels heeft gevormd?
Ruben Schuuring: We moesten wel veel meer dingen een beetje uitvinden, omdat het er nog niet was.
Jerry Helmers: Omdat alles nieuw was in de nieuw drooggelegde polder.
Ruben Schuuring: Ja. Dus groep 6, 7, 8, dat waren bij wijze van spreken vijftien leerlingen. Dus zet dat dan maar bij elkaar. Mijn broertje zat dan ook weer bij mij in de klas en dat mengde dan weer af en toe naar het voordeel met de nieuwe school. Dus misschien heeft dat een beetje gevormd voor de rest.
Jerry Helmers: Nu zit ik te denken: je bent ondernemer, daar gaan we het straks nog allemaal uitgebreid over hebben met RBS Hotels. Je zal het misschien toen niet letterlijk hebben gedacht als jongetje van tien, elf, twaalf jaar, maar misschien is daar dan toch wel het fundament neergelegd voor ondernemerschap en zelf dingen ontdekken, waardoor je nu op volwassen leeftijd al die stappen kunt maken.
Ruben Schuuring: Ja, de nieuwsgierigheid begon toen wel echt meer toe te nemen. Het voordeel van een nieuwbouwwijk is dat er mensen naast elkaar komen wonen. Die hebben elkaar nog niet ontmoet. Ze gaan kennismaken, je deelt de tuin met elkaar. Dus er komt best wel snel een cultuur en een leuke sfeer met de buren. En in die straat woonde een hotelier. Een man die eigenlijk, ja, de oprit was altijd leeg, dus er was nooit iemand. Toevalligerwijs ook een groot gezin. Wij speelden ook veel met de kinderen op straat. En zodoende kom je dan met die man in contact. Die werd ook vrienden met mijn ouders. En die heeft mij toen voor de eerste keer in de lobby van het Hilton aan de Apollolaan neergezet.
[08:31] Eerste kennismaking met de hotellerie
Jerry Helmers: Maar hoe oud was je toen je daar in die lobby werd neergezet?
Ruben Schuuring: Toen zat ik nog op de middelbare school. Dus dan vijftien, zestien.
Jerry Helmers: Oké. Want dan maken we eigenlijk nu een sprongetje van groep 8 naar midden in je puberteit. Iemand die een hotel had of iets met hotels deed, die woonde bij jullie in de straat, maar die was er niet. Maar uiteindelijk, via dat vriendje, kwam je dan toch letterlijk in de lobby van een hotel op de Apollolaan in Amsterdam in contact met de hotellerie.
Ruben Schuuring: Ja. En ik zat in Harderwijk op school, want in Dronten had je een middelbare school, dus daarna had je twee keuzes. En als je daar buiten viel, in mijn geval, dan moest je al snel naar Harderwijk uitwijken. Of naar Lelystad. Dus ook vroeg in de bus, ook weer buiten Dronten. Dus dat heeft je ook wel weer een stukje gevormd. En daar zit je alleen in de bus met andere kinderen. Daar word je wel creatief van. En toen kon ik al vrij snel kiezen voor de keuze van consumptieve techniek. Dat was een vmbo-opleiding: koken, serveren. En daar wist ik al vrij snel dat keuken, en later werd dat service, [onduidelijk].
Jerry Helmers: Maar wat was dan de trigger dat je dacht: dit is wat mij past, en niet bijvoorbeeld buschauffeur of treinbestuurder, machinist of piloot, noem het maar op? Wat is dan die trigger?
Ruben Schuuring: Toch wel de… Het is een soort toneel. Je mag iets gaan doen voor anderen, dus met mensen omgaan, maar ook iets doen wat gewoon ook heel leuk is. Als het goed is, komt iedereen met een reden. Dat is lekker eten en drinken. Een basisbehoefte, zou je kunnen zeggen. En ook wel een stukje de druk vanuit school. Je kan dat doen en je kan dat doen. Dat was in eerste instantie bouw, horeca, verzorging. En dan kies je voor, in mijn geval, horeca, omdat dat mij het leukst leek.
Jerry Helmers: Dat weet je natuurlijk ook nog niet precies.
Ruben Schuuring: Nee, dus je bent ook een beetje aan het zoeken. Maar ik wist wel: dit ligt mij nu wel het meest. Ik denk dat ik dat wel leuk vind. En ik had er al als jong kereltje een keer met mijn oom mee. Die had daarnaast een horecazaakje. En mocht ik een keertje serveren, gewoon voor de leuk. Dus ik had er een klein beetje van geproefd. Het leek mij wel leuk. Zo begon het eigenlijk.
[11:04] Onder de indruk van luxe hotels
Jerry Helmers: Maar toen zat je dus in die lobby in het hotel op de Apollolaan. De ommekeer van je leven.
Ruben Schuuring: Ja, letterlijk, ik weet niet. Zo zou je het wel kunnen noemen. Ik heb toen wel besloten: dit is het. Managers bestonden, en ik dacht hoteldirecteur, personeel, [onduidelijk]. Maar wel ongelooflijk onder de indruk. Hij heeft mij daar gewoon mee naartoe genomen. Van: stap maar een keer in, ik moet op zaterdag naar de zaak. Wil je mee? Dan kun je in de lobby gaan zitten en dan wacht je totdat ik klaar ben. Dat heb ik gedaan. En ik weet nog heel goed: alles was print, dus ik pakte dan alle foldertjes die ik kon verzamelen over het Hilton erbij. In datzelfde jaar heb ik dat bij alle vijfsterrenhotels in Amsterdam gedaan. Omdat ik die luxe en die beweging om zo’n hotel heen en de mensen en hoe ze gekleed waren waanzinnig vond.
Jerry Helmers: Wacht even. Je zat daar dus gewoon als jongetje van een jaar of vijftien, zestien in de lobby. Je mocht mee met die buurman. En dit was dus voor jou eigenlijk gewoon een ontdekkingsreis in de wereld.
Ruben Schuuring: Ja. Ik was natuurlijk ook wel een keer in Amsterdam geweest, maar niet vanuit mijn opvoeding. Wij gingen naar de camping en we waren veel thuis. Een heel fijn, warm leven, maar we hadden niet de luxe om in hotels en citytrips en dat soort dingen te doen. Dus dat kende ik op deze manier helemaal niet. Ik was ongelooflijk onder de indruk.
Jerry Helmers: Maar werd je wel aangesproken door mensen in de lobby, door gasten of de medewerkers in het hotel? Een jongen van vijftien helemaal in zijn eentje.
Ruben Schuuring: Kijk, de desbetreffende buurman was eindverantwoordelijk voor het hotel, dus de mensen wisten: die meneer heeft zijn nieuwsgierige buurman meegenomen.
Jerry Helmers: Precies.
Ruben Schuuring: Dus dat was wel gewoon keurig.
Jerry Helmers: Ze maakten toch wel eens een praatje met je?
Ruben Schuuring: Natuurlijk. Je bent even in een soort dorp terechtgekomen waar iedereen op andere manieren terechtkomt.
Jerry Helmers: Waren het dan ook de mensen die je daar ontmoette? Ik noem maar even de kamermeisjes, de receptionisten, de barjongen van de bar van het hotel, die dan misschien af en toe even een colaatje bij je kwamen brengen?
Ruben Schuuring: Nee, dat was niet aan de orde.
Jerry Helmers: Wat was niet aan de orde?
Ruben Schuuring: Nee, want ik zit dan even in zo’n lobby, ik kijk rond en dan ga ik aan de wandel. Dan wil ik alles zien. Dat is die nieuwsgierigheid. Als mij wel eens gevraagd wordt: hoe kom je hier dan terecht of hoe doe je dat? Dan ga ik niet op een bank zitten en blijven zitten. Dan ga ik nadenken, ga kijken: hé, wat is daar? Nieuwsgierig. Even kijken, even in het restaurant kijken, even in de bar en dan de zalen. Dan ging ik het aantal zalen tellen. Waarom? Geen idee. Maar gewoon nieuwsgierig, leuk om te kijken en weten wat er speelt.
[14:10] Eigen koers tijdens de puberteit
Jerry Helmers: Wat vonden jouw vriendjes in Dronten daarvan? Dat jij gewoon in een hotel ging rondlopen om te kijken hoe het daar werkte.
Ruben Schuuring: Het grappige is, ik ben daar helemaal niet mee bezig geweest. Ik had een prima klas. Ik had ook geen enorme vriendengroep. Ik had mijn broers en zussen waar ik gewoon nog steeds een hele goede band mee heb. Dus dat is ook een verrijking. Ik deelde daar eigenlijk niet zo heel erg veel over. Dat was een leuke dag.
Jerry Helmers: Was je een soort Einzelgänger? Of is dat te zwaar uitgedrukt?
Ruben Schuuring: Nou ja, jawel, een Einzelgänger.
Jerry Helmers: Het is ook een beetje de vraag: wat is de definitie ervan?
Ruben Schuuring: Ik denk dat dat wel een beetje zo is. Alleen dan zou ik hem positief willen benaderen. In die zin dat ik, en dat ervaar ik nu ook, je het wel zelf moet doen. De besluiten, de keuzes die je maakt. Ik had geen vriendengroep, maar wel vrienden. Maar die wisselden ook. Omdat je dan in die fase… Ik was al vrij snel bezig met: oké, die kant ga ik op.
Jerry Helmers: Dat een beetje gaan hangen, chillen of gamen, nooit interesse voor gehad? Toen je op een gegeven moment een jaar of zeventien, achttien, negentien was, dan rond je de middelbare school af. Werd het leven toen voor jou serieuzer? Dat je zegt: ik heb een idee waar ik naartoe wil, dus ik heb niet meer zo’n zin om met leeftijdsgenoten, zoals je net zelf zegt, een beetje rond te hangen.
Ruben Schuuring: Ja. Het begon na die middelbare school in Harderwijk. Tot die tijd kon ik natuurlijk niet zo heel snel de polder uit. Geen rijbewijs en dat soort zaken. We hadden nog geen treinstation, dus ik kon met een bus. Dus ik ben in een klein hotelletje stage gaan lopen in Dronten, wat overigens vandaag de dag dicht is. Daarna ben ik naar Emmeloord uitgeweken. Dat werd een combinatie van vier dagen werken en één dag naar school. Dat heb ik gedaan met in mijn achterhoofd…
Jerry Helmers: Wat voor school was dat dan?
Ruben Schuuring: Dat was de middelbare hotelschool in Zwolle. Ik had dan de BBL-kant. Hotelschool is ook veel meer managementgerelateerd voor mijn theorie, en dit was echt praktijk. Dat was ook heel belangrijk, want ik moest echt zo snel mogelijk van school af. Dat was mijn doel, want ik leerde heel veel van mensen en van dingen zien en werken.
Jerry Helmers: Maar was je daardoor dan juist een lastige leerling omdat je eigenlijk zag: deze school gaat me niks brengen, ik moet er snel mee klaar zijn? Of was je juist een hele gemotiveerde leerling omdat je zag: dit gaat me heel veel brengen, maar dit moet ik wel snel doorlopen?
Ruben Schuuring: Het streven naar het hoogste cijfer was er niet. Het streven naar zo snel mogelijk van school gaan wel. Daar heb je wel een cijfer voor nodig. En dat ging steeds beter. Omdat ik ook merkte: als ik dat wil, als ik echt meer wil gaan werken en op die manier de ervaring op wil doen, dan moet ik ook gewoon zorgen dat de basis klopt. En dat heeft er ook voor gezorgd dat ik gewoon keurig op een, destijds noemden ze dat C/D-niveau, mijn school af had gemaakt. Vier dagen werken, één dag naar school, krijg ik betaald, en dan kun je een klein kamertje huren, wat nodig was. Want bij de bedrijven waar ik daarna ben gaan werken, was een vereiste: blijf in de buurt wonen. We willen geen mensen met auto’s op de weg hebben, dus kom in de buurt wonen van waar je werkt.
[17:49] Van Emmeloord naar De Librije
Ruben Schuuring: En ik zeg type bedrijven, omdat ik toen vanuit Emmeloord – en hoe ik die stap heb gemaakt, het blijft nog steeds wel een mooi verhaal – vanuit een grand café in Emmeloord in de Noordoostpolder, waar ik ook veel heb geleerd, vooral hard en snel werken, naar Champions League-horeca ging. Dat was echt een eyeopener. Dat heeft mij echt gevormd in de basis.
Jerry Helmers: Hoe oud was je toen?
Ruben Schuuring: Ik was toen net achttien. Ik weet nog dat ik in de eerste periode nog mijn rijbewijs niet had. Dus daar ligt een linkje voor mezelf.
Jerry Helmers: Je wist, en weet, maar je wist in deze context heel duidelijk waar je naartoe wilde, wat je ambities waren. En je had waarschijnlijk jezelf een goed beeld gevormd van: zo wil ik later gaan werken of gaan ondernemen. Misschien al. Had je nog wel tijd om leuke vriendinnetjes te ontmoeten of ook je op dat vlak met het leven bezig te houden?
Ruben Schuuring: Dat is grappig, ik begin gelijk te stralen.
Jerry Helmers: Ik zie het, er verandert helemaal een glimlach. Heb je toen je vrouw ontmoet?
Ruben Schuuring: Nee. Kijk, Zwolle is een ontzettend leuke stad voor degenen die er nog niet geweest zijn. Vooral een keer doen. Heeft me wel een stuk gevormd, ook de stad Zwolle. De Librije was een periode gewoon vijf dagen werken. Je ging één dag naar school. Dus die vier dagen, daar doen we niet aan. Of vijf dagen. Dat was ’s morgens ontbijten met elkaar om half tien en meestal rond één uur, half twee thuis. Dus je krijgt een soort van gratis spoedcursus tophoreca. Ik heb dat ervaren als een waanzinnig mooie tijd. In die periode ontmoet je helemaal niemand. En als je in de kroeg zit, dan ben je vooral gewoon doodop. Dan denk je: was ik er maar eerder over.
Jerry Helmers: Was dat dan ook niet een verdrietig leven? Iedereen heeft toch ook een beetje de liefde in zijn leven? Of op dat moment echt voor jou?
Ruben Schuuring: Ik zag dat echt als investering. En dat is het leuke in zo’n zaak: de collega’s zijn dan ook gewoon je kennissen, je vrienden, je familie, dus alles. Men zorgt voor elkaar. Je doet mooie dingen als je vrij bent. Vervolgens zit je dan ook nog eens op een vrije dag weer in een bootje in Giethoorn kruiden te plukken. Dat je denkt: ja, we houden echt niks meer over. Maar dat was een mooie ervaring.
[20:17] Ontmoeting met Karin
Jerry Helmers: Vandaar die glimlach dus. Want ik dacht, er komt dan een verhaal: ik heb toen de ware ontmoet.
Ruben Schuuring: Nee, dat kwam later. Dat is ook in Zwolle gebeurd. Daarom die glimlach. Het is een combinatie van… Maar we zijn in Zwolle samen gaan wonen, omdat ik daar toen in een hotel werkte.
Jerry Helmers: Later. Wie is zij?
Ruben Schuuring: Karin.
Jerry Helmers: Zij is Karin.
Ruben Schuuring: Ja.
Jerry Helmers: Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Ruben Schuuring: Dat is…
Jerry Helmers: En ging je toen ook al recht op je doel af? Wist je ook al wat je wilde?
Ruben Schuuring: Maken we weer een sprong. Na mijn Librije-tijd heb ik een aantal jaren in die sterrenzaken gewerkt, omdat mensen om je heen, chefs, maîtres, vooral zeggen: ga in verschillende zaken werken. Keuken, klassieke keuken, en dan kun je uiteindelijk de volgende stap maken. Of dat ook zo is, maar in ieder geval: maak even de ervaring mee. Dat heb ik gedaan. En zo ook een rondje in het buitenland gedaan. Daar had ik een weekje vakantie gepland. In die vakantie terug naar Nederland, in het dorp waar mijn ouders ook woonden, heb ik op een oudejaarsavond mijn huidige vrouw ontmoet. Dus dat was puur toeval.
Jerry Helmers: Je praat nu wel lekker door, maar daar willen we nog wel even iets van de details van weten. Jij zegt: ik ontmoet, nou ja, je wist nog niet dat ze je vrouw zou worden, iemand op oudejaarsavond. Bleek dus de ware. Hoe ging dat? Was het voor jouw gevoel liefde op het eerste gezicht? Dacht jij: dit is haar?
Ruben Schuuring: We zagen elkaar en we kenden elkaar uit het dorp van gezicht. En je kunt je voorstellen, in een dorp met vijf kinderen die allemaal op een gegeven moment ook een beetje in die puberteit zitten…
Jerry Helmers: Kennen ze op een gegeven moment al: dat is die van Schuuring?
Ruben Schuuring: Zo is het, wie zal het zeggen. Uiteindelijk zie je elkaar, word je voorgesteld. Ik weet nog heel goed, de volgende ochtend bij mijn oma, zoals dat dan ging, even een oliebolletje eten op nieuwjaarsdag. Toen was het via de app: moet je haar nummer nog hebben? Zo zijn we toen in contact gekomen. Dat was een hele leuke tijd.
Jerry Helmers: Maar was het liefde op het eerste gezicht?
Ruben Schuuring: Eerste gezicht niet, nee. Daarna: worden we nou gekoppeld of zo? Wat is dit? Daar houden we allebei niet van. Ook niet van dat geforceerde. Tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Maar wel echt gewoon: dit willen we een kans geven. We gaan een keer wat afspreken. En dat hebben we gedaan.
Jerry Helmers: En hoe ging die afspraak toen?
Ruben Schuuring: Dat is ook onvergetelijk.
Jerry Helmers: Ik zie weer die glimlach.
Ruben Schuuring: Ja. Ik kwam toen uit het buitenland. Ik ben teruggegaan. Later hebben we elkaar toen een keer ontmoet. Dat was in Haarlem, dat was de allereerste keer, zeg maar.
Jerry Helmers: De serieuze date. Dat je dacht: ik moet nu even mijn haar kammen en een juist jasje aan en leuke schoenen. Dit is niet even zomaar afspreken, dit is een serieuze date.
Ruben Schuuring: Alles wat je je erbij kan bedenken, dat klopt. Dus het was awkward en zenuwachtig. Regen en alles. Van een tafel aflopen en dan je hoofd stoten tegen de lamp, en dan omdraaien en de kaars van tafel.
Jerry Helmers: Misschien was dat wel je charme.
Ruben Schuuring: Misschien. Gewoon allebei lekker onhandig.
Jerry Helmers: Waarom was zij leuk? Waarom is zij zo leuk?
Ruben Schuuring: Dat heeft meerdere redenen. Ze is vooral niet zoals ik zelf ben, dat helpt enorm. Dus ze kan ook even de vinger op de zere plek leggen. Gewoon een lief mens, goed hart. Dat merkte ik vanaf het begin al. Heel prettig in de omgang. Bijna te prettig, dat je denkt: dit kan toch niet waar zijn?
Jerry Helmers: Bestaan ze nog?
Ruben Schuuring: Ja, precies. En een prachtige vrouw. Gewoon zoals je, waar je op hoopt eigenlijk.
Jerry Helmers: Waar je op hoopt.
Ruben Schuuring: Ja. En ik had allesbehalve tijd. In het hele rijtje wat je nodig hebt, is tijd ongelooflijk belangrijk. En die had ik niet. Ik was aan het werk.
Jerry Helmers: Wat vond zij leuk in jou?
Ruben Schuuring: Ik denk iets meer dan alleen Dronten. Toen we elkaar ontmoetten, zat ik al in die Michelinsterrenwereld. Dat vond zij niet zo interessant. Dat vind ik ook mooi. Dat boeit haar gewoon niet. Wat haar wel boeit, is mijn ambitie daarin en mijn doel. Dat vindt ze, denk ik, prettig. Dus houvast. Een veilige basis, denk ik. En buiten Dronten, daar bedoel ik gewoon meer mee: ik trok haar wel iets meer de wijde wereld in, misschien. Met Zwolle uiteindelijk. En Curaçao, waar we ook een tijdje samen hebben gewoond. Dat heeft ons ook heel erg versterkt. Omdat je dan gewoon echt alleen bent op zo’n eiland. Maar altijd wel gecombineerd met werk. En altijd achter me gestaan.
[25:41] Werk, gezin en ondernemerschap van Karin
Jerry Helmers: Wat doet zij zelf in het leven?
Ruben Schuuring: Verzorging, visagie lange tijd gedaan en schoonheidsspecialiste. En toen kwamen er wat kinderen.
Jerry Helmers: Want daar komen we zo op. Jullie, ik zeg het maar even heel plat, hebben er geen gras over laten groeien.
Ruben Schuuring: Nee, dat klopt.
Jerry Helmers: Er was natuurlijk wel op een gegeven moment dat je dacht: dit is definitief de ware, we gaan trouwen, we gaan definitief samen zijn. Wat was dat moment?
Ruben Schuuring: Niet. Daar hebben we niet zo over gehad. Wij hebben een relatie opgebouwd waarin we hoogte- en dieptepunten hebben meegemaakt. Dan leer je elkaar heel goed kennen. En om het even af te maken: zij onderneemt nu voor zichzelf. Nu wat minder dan normaal. Maar dat zit er nog steeds in. Dat vind ik ook heel belangrijk. Zij heeft een eigen browbar, zoals we het noemen, voor wenkbrauwen. Maar uiteindelijk hebben we niet zo vaak afspraken gemaakt. Wij hadden wel bepaalde dromen en bepaalde dingen in het leven, hoe we die graag zagen. Zij wist vanaf dag één mijn ambitie en mijn werk.
Jerry Helmers: Dus ze wist wat ze in huis haalde?
Ruben Schuuring: Ja. En daar heeft ze me altijd in gesteund. Ook soms de grens van: moet je dit nu wel doen? Is dit wel de juiste fase? Maar meestal liet ze me wel gaan en dat doet ze nog steeds.
Jerry Helmers: Maar ze is dus in die zin ook een sparringpartner.
Ruben Schuuring: Ja, absoluut. En andersom zorgde het niet maken van afspraken soms ook dat het helder is naar het gezin, met name natuurlijk nu met de onderneming. Het vele reizen. Maar als je hele goede afspraken maakt, kom ze na. Dat is vooral belangrijk. En bouw momenten in privé. Dat is wel waar wij nu hard aan werken.
[27:38] Een moeilijke periode in de relatie
Jerry Helmers: Dat zal niet eenvoudig zijn, gezien al het werk wat je doet. Maar je zei: op de een of andere manier redden we het. We hebben hoogtepunten en dieptepunten meegemaakt. Over wat voor dieptepunten heb je het dan? En wat leer je daarvan om de bestendigheid van jullie relatie nog groter te maken?
Ruben Schuuring: Wij hebben twee fases gehad. We hebben in de eerste periode een relatie en dat ging veel te snel. Dat was Zwolle. Jij werkt daar, nou dan gaan we bij mij in Zwolle een appartement huren. Dat zag er allemaal van de buitenwereld fantastisch uit, maar daar was zij helemaal niet klaar voor. Zij heeft binnen het gezin op jonge leeftijd een traumatische ervaring meegemaakt. We waren er allebei toen niet klaar voor om eigenlijk die stap te maken. Dat ging veel te snel. Het zag allemaal prachtig uit, maar dat was het eigenlijk helemaal niet. En als iemand familiair iets meemaakt, dan kan de ander ook niet zo goed helpen. Ik kon haar ook niet helpen op dat vlak. Dat werd ook wel tegen me gezegd: je kan het niet oplossen. En ik was heel erg op: oplossen, dat doen we wel.
Jerry Helmers: Maar was dat dan als kritische noot bedoeld? Wat jammer dat je het niet kunt oplossen? Of was het een constatering van: ik snap dat je het niet kunt oplossen, want je bent geen familie?
Ruben Schuuring: Je bent ook nog niet zo lang bij elkaar. Het was allemaal gebeurd net voor, zeg maar, dat wij een relatie kregen. Dus zij zat ook in de verwerking. En wat ook heel belangrijk is: ik was daar eigenlijk geen onderdeel van. We konden er wel over praten, maar ik kon natuurlijk niet voelen wat zij voelde. Toen zijn we uit elkaar gegaan en wel contact gehouden. Want wij zijn niet uit elkaar gegaan omdat we niet van elkaar hielden. Het werkte niet.
Jerry Helmers: Er moest eerst het eigen leven op orde worden gebracht.
Ruben Schuuring: Ja. En zij wilde mij niet in de weg zitten, want zo zei ze dat letterlijk.
Jerry Helmers: Maar dat is pure liefde, zou je zeggen.
Ruben Schuuring: Dus dat was een hele bijzondere ervaring, in die zin dat je afscheid neemt van elkaar, terwijl je eigenlijk denkt: waarom zou je eigenlijk? Minder gaan werken en dan kiezen voor… Maar dat was dus niet de oplossing. Want ik kon haar op dat moment niet helpen. Daar zat gewoon een verdriet in wat echt tijd nodig heeft. En zij wilde ook pertinent niet dat ik dat opgaf. We zeiden toen tegen elkaar: let it go. Als we bij elkaar horen, dan vinden we elkaar wel weer. En dat is gebeurd.
Jerry Helmers: Hoeveel jaar zat er dan tussen? Of heb ik het dan toch nog over maanden?
Ruben Schuuring: Nee, ik moet even nadenken. Dat is denk ik een jaar of twee, tweeënhalf.
Jerry Helmers: Mag ik een vraag stellen? Heb je dan in die twee jaar ook nog andere vriendinnen gehad?
Ruben Schuuring: Ja. En zij ook haar vriend. Dus we hebben allebei helemaal los geleefd van elkaar. Zij is in Zwolle blijven wonen. Dat heeft haar ongelooflijk positief ontwikkeld. Zij heeft haar zaken kunnen verwerken. Ze heeft haar eigen leven kunnen opbouwen, los van Dronten. Dat was ook wel mooi dat dat zo was. En ik ben toen naar België verhuisd voor mijn werk. Ik ontwikkelde en opende daar hotels. Dat was dus prima. We hadden allebei wel echt een eigen leven. En toen ik op Curaçao zat voor hetzelfde toenmalige bedrijf…
[31:13] Curaçao en opnieuw bij elkaar komen
Jerry Helmers: Want je was toen nog geen ondernemer, je was in dienst. Waar was je in dienst?
Ruben Schuuring: Toen was dat nog Sandton Hotels. Dat is later Pillows geworden. Dus ik heb twee periodes meegemaakt, zowel met mijn vrouw als met Sandton en Pillows. Dus lang verhaal kort: uiteindelijk zijn wij bij elkaar gekomen toen ik voor Sandton Hotels op Curaçao een resort runde op het gebied van food and beverage, dus alle horecafaciliteiten. Operationeel was ik daar verantwoordelijk. Mijn relatie was uitgegaan, haar relatie was uitgegaan. We kregen contact via social media. Toen was Facebook natuurlijk een ding. En: joh, ik wil vakantie. Kom gewoon naar mij toe. We zijn on speaking terms. Kom hier vakantie vieren, boek een ticket, we zien wel. Je kan gewoon bij mij in het appartement. Ik woon natuurlijk op het resort. Die is dan wel naar huis gegaan om de kleren op te halen, maar die is daarna nooit meer weggegaan. Dus dat is een waanzinnige tijd. We hebben elkaar heruitgevonden.
Jerry Helmers: Dus die twee jaar dat jullie niet die relatie met elkaar hebben, waren misschien, als je nu terugkijkt, de meest waardevolle twee jaren van je leven. Dat je jezelf hebt leren kennen.
Ruben Schuuring: Elkaar ruimte gegeven.
Jerry Helmers: Want jouw ambities op het gebied van werk en ondernemerschap waren toch nog steeds niet weg. Zij wist nog steeds wat ze binnenhaalde, om het zo maar te zeggen. Jullie hebben toen wel op een gegeven moment de stap gemaakt…
Ruben Schuuring: Zeker. En waar het begon bij De Librije, dat verhaal, dat is al een soort rode draad teruggekomen. We hebben altijd contact gehouden en geleerd zelfstandig te zijn, een overname mee te maken, maar ook een sluiting mee te maken. Want het resort is uiteindelijk overgenomen. En ik heb ook die sluiting moeten sturen.
[33:20] Leidinggeven en kwetsbaarheid tonen
Jerry Helmers: Heb je daar geleerd hard en zakelijk te zijn?
Ruben Schuuring: Onder andere. Dat leer je eigenlijk vanaf het begin wel in de horeca. Maar op het moment dat je op leidinggevende posities komt, heb ik daar vooral geleerd dat je ook heel erg je kwetsbaarheid moet tonen.
Jerry Helmers: Wat bedoel je daar dan mee?
Ruben Schuuring: Kwetsbaar is natuurlijk ook weer… Dat is wat anders dan ook. Dat is echt luisteren. En je kwetsbaar opstellen. Echt begrip tonen voor de mensen die zich hebben ingespannen. Een voorbeeld daarvan is dat ik na de sluiting… Er is natuurlijk altijd nog wat eten et cetera over. Dat heb ik achter in de grote pick-up van de toenmalige GM gegooid. En die heb ik in het dorp… We hebben de laatste etensresten – dat zijn echt gewoon eten, maaltijden – letterlijk naar het personeel gebracht.
Jerry Helmers: Wat heeft dit dan te maken met kwetsbaar opstellen? Want je had het over kwetsbaar opstellen ten opzichte van hard en zakelijk leidinggeven. Ik ben daar nog wel even een beetje naar op zoek. Want kwetsbaar opstellen betekent toch dat je jezelf blootgeeft en dat je misschien ook je emoties laat zien.
Ruben Schuuring: Ja. We willen nog wel eens, vooral in de branche: een GM, dus dan ga ik me zo gedragen, een jas aantrekken. Ik bedoel dan ook inderdaad de menselijke kant. Nadenken: wat kunnen we hier nog mee doen? Wat kunnen we met een sluiting? Het is niet iedereen erbuiten en het hek dicht. Dat is ook zorg dragen voor het personeel. Niet als ze buiten het hek zijn dat het dan ophoudt, dat het klaar is. Goed de lonen afhandelen, op een goede manier.
Jerry Helmers: Eigenlijk zeg je dus: kwetsbaar zijn is gewoon menselijk zijn.
Ruben Schuuring: Ja. Empathisch.
Jerry Helmers: Compassie.
Ruben Schuuring: Ja.
[34:59] Verloofd en een gezin met vijf kinderen
Jerry Helmers: Je bent op een gegeven moment getrouwd…
Ruben Schuuring: Nee, verloofd.
Jerry Helmers: Verloofd. Dan moet je wel de juiste volgorde aanhouden. Keurig: verliefd, verloofd, getrouwd.
Ruben Schuuring: Ja, uiteindelijk verloofd wel.
Jerry Helmers: Ja.
Ruben Schuuring: Dus de bruiloft staat nog steeds in de planning.
Jerry Helmers: Niet getrouwd.
Ruben Schuuring: Maar mensen zeggen natuurlijk: nu zoveel jaar verloofd, wanneer gaan we dan trouwen? Er kwam telkens letterlijk een kind tussen. Dus vijf keer. Maar nu gaat het wel gebeuren.
[35:47] Technologie en de pain of paying
Voice-over: Allerlei horecagerelateerde onderwerpen. In iedere aflevering behandelen we een van de thema’s en zijn we benieuwd naar jouw visie daarop.
Jerry Helmers: Ruben, we horen in de marketingpsychologie vaak over de pain of paying, de drempel die mensen voelen als ze geld uitgeven. Ook in de horeca. Hoe denk jij dat de technologische ontwikkelingen rondom digitale wallets die drempel in jouw hotel nog verder gaan verlagen, waardoor gasten uiteindelijk meer gaan besteden? Hoe zie je de toekomst hierin?
Ruben Schuuring: Wel positief. Sowieso de ontwikkeling met bijvoorbeeld amenities. Het verkrijgen van producten die in een hotel beschikbaar worden gesteld. Die kun je dan ook privé kopen. Daar zullen vendingmachines voor komen. Dat we gewoon even snel dat zeepje wat we vanmorgen gebruikt hebben ook mee kunnen nemen voor thuis. Even snel een product halen om je ouders te bedanken omdat ze hebben opgepast. Maar het zal ook absoluut zo zijn dat het in de kamer ook doorgevoerd gaat worden. De kluis straks gaan openen op die manier, of andere amenities gaan gebruiken in de kamer, andere services gaan gebruiken die we op die manier zullen gaan betalen. Dus ik denk dat het wel omzetverhogend gaat werken.
[37:03] De combinatie van hotellerie en vastgoed
Jerry Helmers: Maar op een gegeven moment heb je natuurlijk wel in jouw carrière gekozen voor een combinatie tussen vastgoed enerzijds en de hotellerie. Kun je daar eens iets over vertellen? Want daar zit volgens mij wel de crux van je ondernemerschap en geld verdienen, innoveren en groei.
Ruben Schuuring: Die bracht mij naar het Waldorf Astoria in Amsterdam, de opening in 2015. Dan ga je meer openingen doen. Ik ben daarna naar het Hilton gegaan, wat ook onderdeel is natuurlijk met het Waldorf Astoria, maar altijd wel aan de luxury-kant. En toen de stap gemaakt naar mijn oude werkgever van Sandton Hotels, wat dus later Pillows is geworden. Daar ben ik in aanraking gekomen, echt veel meer met de achterkant van het ontwikkelen van hotels, het trainen van teams. Daar wilde ik echt meer van leren en meer van begrijpen. Wat ik vond, en nog steeds vind, is dat hotels heel erg naar binnen gericht zijn. En het heel erg hebben over het operationele en over de kwaliteit. Dat is superbelangrijk. Maar ik wilde natuurlijk veel meer ook weten van die vastgoedkant. Van de aan- en verhuur, aan- en verkoop. Hoe zit die belegging in elkaar? Wat zijn de rendementen? Dat is een andere tak van sport. En na mijn Pillows-tijd, een ongelooflijk leuke tijd gehad met het ontwikkelen van het concept, het merk en met andere mensen, ben ik langzaamaan het vastgoed ingegaan. En dat ga je niet zomaar. Je spreekt met mensen en je bent nieuwsgierig. Dus je loopt af en toe een keer de Zuidas op, omdat je denkt: daar zitten ze, de makelaars en de advocaten. En dat bleek ook zo te zijn. Ik ga er nu heel snel doorheen, maar via via ben ik in contact gekomen met een bedrijf dat aan- en verkoop van hotels deed. Dat is echt makelaarswerk. En dat heb ik ruim vier jaar gedaan, met heel veel plezier. Vervolgens ga je dan uiteindelijk al die ervaring bij elkaar pakken. Zowel personeel als de vastgoedkant. En dat heb ik gedaan sinds dit jaar.
[39:24] De naam RBS Hotels
Jerry Helmers: RBS.
Ruben Schuuring: Yes.
Jerry Helmers: Ik durf het bijna niet te vragen, Schuuring. Waar staat RBS voor?
Ruben Schuuring: Voor mijn eigen naam. Soms zijn dingen redelijk eenvoudig. Ik was daarover aan het nadenken en ik denk: dat is RBS. Maar aan de andere kant, hoe begin je met een naam? Je begint eerst met een naam en dan ga je iets verzinnen. Toen dacht ik: nee, ik ga niet verzinnen. Dit is het.
Jerry Helmers: Het is dus niet iets van: ik kan in ieder geval iets van mijn eigen ego daar nog in kwijt in de bedrijfsnaam. Want de B staat voor Benjamin.
Ruben Schuuring: Ja, Benjamin. Ruben Benjamin Schuuring. Ruben, de oudste, Benjamin, de jongste uit het Bijbelverhaal. Ik vond het een combinatie die wel paste. Je hebt het vastgoed, je hebt de exploitatie. En ik zat ook te denken: als een McDonald’s het doet, en een Conrad Hilton, dan mag ik dat toch ook? Drie letters is ook wel handig. RBS klinkt ook wel als de bekende banken die je met drie letters kent. We denken eigenlijk niet meer zo heel erg na over wat de gedachte is achter de letters, terwijl ze vaak een betekenis hebben. En het grootste compliment is natuurlijk als we straks niet meer weten waar RBS voor staat, maar dat iedereen RBS kent.
Jerry Helmers: Je bouwt uiteindelijk ook een brand. Ik heb daar John de Mol ooit eens iets over horen zeggen, want hij is natuurlijk ook ooit begonnen met John de Mol Producties. Ik heb eens een interview gelezen dat hij zei: ik heb het best goed gedaan. Volgens mij ben ik een goede ondernemer en het lukt allemaal wel. Ik weet hoe je groeistrategie moet ontwikkelen. Maar als er iets is wat ik opnieuw zou doen en anders zou doen, dan is het nooit de naam van mezelf aan mijn eigen bedrijf geven. Hij zegt: dat gaat toch te veel aan je hangen. Je legt druk op jezelf.
Ruben Schuuring: Ja.
Jerry Helmers: Interessant. Ik weet niet hoe jij daar tegenaan kijkt. Maar het is denk ik ook wel wat jij net zei. Als het een merk is geworden, dan denk je eigenlijk ook niet meer aan de persoon John de Mol.
Ruben Schuuring: Nee. En De Mol is letterlijk de naam van de familie. Dat is in ons geval natuurlijk niet zo. Dus daar is wel over nagedacht.
[41:53] De positionering van RBS Hotels
Jerry Helmers: Kun jij eens kort zeggen in twee zinnetjes, misschien kan je het bijna een pitch noemen: wat doet RBS Hotels nou precies?
Ruben Schuuring: Eigenaren, dat kan op twee manieren: of door een hotelmanagementovereenkomst af te sluiten, of een exploitatieovername en een huur, bij voorkeur met een stukje vastgoed er dan bij. We zijn echt een hoteloperator, boutique luxury gefocust. Waarom? Omdat dat een onderdeel is binnen de hotellerie dat met samenwerking vooral een goed rendement kan behalen. Daarbij bedoel ik te zeggen: ik wil een collectie van hotels gaan bouwen. Niet een keten. Dus hotels mogen onderscheidend zijn van naam en kleur. Maar de kwaliteit is minimaal vier sterren. Bij voorkeur in de bekendere steden binnen België en Nederland. Het gebouw moet een verhaal hebben. Dus monumentaal zijn. En we beginnen een beetje vanaf twintig, vijfentwintig kamers tot negentig tot honderd kamers.
Jerry Helmers: Wat is het doel voor jou?
Ruben Schuuring: Ik wil groeien met bijvoorbeeld één tot twee hotels per jaar. En als we kijken naar het onderscheid van RBS, is dat met name natuurlijk die vastgoedkant. Het netwerk in de vastgoedwereld. We kunnen adviseren op het gebied van waardering van het gebouw. En ik heb het met de eigenaren, zoals nu ons hotel in Antwerpen. Dan adviseren we niet alleen op het gebied van cashflow, operatie of personeel, maar we adviseren ook aan de vastgoedkant. Dus we kijken ook verder dan GOP.
[43:50] Ondernemerschap combineren met een groot gezin
Jerry Helmers: Maar er zijn dus veel uitdagingen. Je bent bezig met vastgoed, je bent bezig met hospitality en je hebt een gezin met vijf kinderen. Hoe doe je dat?
Ruben Schuuring: Dat is echt momenten inbouwen en er zijn. Een voorbeeld: gisteravond laat kom ik thuis. Nu ben ik hier en vanavond terug naar huis om toch even dat laatste half uurtje van de voetbal te kijken van een van de kinderen. En dan ’s avonds laat weer op pad. Dat hoort er af en toe bij. Het voordeel is lege snelwegen. Nee, dat is gewoon hard werken. Dat is intens.
Jerry Helmers: Is het het allemaal waard?
Ruben Schuuring: Ja.
Jerry Helmers: Hoe weet je dat het allemaal waard is?
Ruben Schuuring: Je weet dat nooit zeker, maar als ik nu ga twijfelen, dat is sowieso geen goed teken. Kijk, een onderneming bouwen, een jong gezin, dat vraagt gewoon heel veel tijd en energie. De tijd, de 24/7, die hebben we en die kunnen we zelf vrij invullen. Het verschil met nu en een jaar geleden: toen kon dat niet. Dan werd je van negen tot zes verwacht op een bepaalde plek. Ik mag dat helemaal zelf nu bepalen. Dus dat biedt heel veel mogelijkheden. Dus filerijden is een keuze, wat dat betreft, voor mij. Natuurlijk is het een intense periode. Maar je moet er, denk ik, op de allerbelangrijkste momenten zijn. En andersom, als het hotel erom vraagt, dan kan het zijn dat er af en toe rechts of links een kind meegaat. Dan combineren we dat even. Dat hoort dan heel even bij het leven wat we nu…
Jerry Helmers: Heeft een van je kinderen wel eens gezegd – je oudste zoon is tien, geloof ik?
Ruben Schuuring: Hij is net elf.
Jerry Helmers: Hij is net elf geworden. Heeft hij wel eens gezegd dat je niet de hele voetbalwedstrijd hebt gezien?
Ruben Schuuring: Nee, zo nooit gezegd.
Jerry Helmers: Ben je niet bang dat het toch een keer gaat komen?
Ruben Schuuring: Nee, daar ben ik niet bang voor. En dat mag ook. Teleurstelling hoort er ook bij en andersom mag dat ook, dus dat is niet erg. Dat is ook onderdeel van een groot gezin. De kinderen moeten daar best wel flexibel mee omgaan, dus dat hoort er een beetje bij. Natuurlijk ook die sparringpartner thuis, die verloofde. Die zegt ook af en toe wel: heel belangrijk dat je er vanavond even bent, of het zou mooi zijn als je… En als ik er ben, dan doe ik mee.
[46:28] Discussies thuis en prioriteiten
Jerry Helmers: Wat is de laatste stevige discussie die je met Karin hebt gehad? Het was Karin toch?
Ruben Schuuring: Ja. Dat was vanmorgen. Dus dat gaat gewoon stevig door. Nee, zij kon iets niet vinden en we zaten in een tijdsdruk.
Jerry Helmers: Nee, dat is gewoon een pietluttig dingetje. Maar echt even de grote, serieuze discussie waarvan je dacht: wacht even, is dit nu een leermomentje voor de rest van mijn leven?
Ruben Schuuring: De goede zijn wel… Wij kibbelen wat af, maar ik denk dat dat goed is. De basis is ijzersterk en ik denk: met een groot gezin heb je altijd wel discussies en kleine dingen die dan even gebeuren. Zakelijk wil ze nog wel zeggen van: heel even wachten of probeer eens…
Jerry Helmers: Luister je?
Ruben Schuuring: Naar haar luister ik wel, absoluut. Maar ik ben ook heel eigenwijs. Meestal komen we er wel uit.
Jerry Helmers: En op de een of andere manier gaat dat toch goed samen.
Ruben Schuuring: Ja. Ik herinner me een periode waarin zij echt met haar laatste zwangerschap even een taaie periode heeft gehad, omdat het gecombineerd was met een ontsteking. Dan laat ik alles uit mijn handen vallen, dan rijd ik naar huis en dan is het 24/7 thuis.
Jerry Helmers: Dus je gezin staat uiteindelijk altijd op één.
[47:45] Problemen in hotels en verantwoordelijkheid delegeren
Jerry Helmers: Ik zit nu even een anekdote te fantaseren, maar ik was even aan het kijken of ik een soort dilemma aan jou kan voorleggen. Ik dacht eraan omdat ik het zelf laatst heb meegemaakt toen ik in een hotel zat, dat een van de medewerkers belt: er lopen allemaal ratten hier in de gang. Is dat iets waarvoor jij terugrijdt naar het hotel, dat je moet ingrijpen of dat je meteen wil onderzoeken waar al het ongedierte vandaan komt?
Ruben Schuuring: Nee, ik rijd er niet heen.
Jerry Helmers: Is het iets waar je wakker van ligt vanwege de beeldvorming? En ik zeg meteen maar even tegen de luisteraars: dit is een soort van verzonnen. Het gaat niet over de RBS Hotels. Ik heb ergens anders laatst in Duitsland meegemaakt dat ik dacht: wat gebeurt hier? En het was een vijfsterrenhotel waar ik zat.
Ruben Schuuring: Wauw. Het is een ramp als zoiets gebeurt. En dat hebben we met bedwantsen en dat is met branden. Een aantal dingen die je echt niet wil als hotelier. Nee, ik rijd er niet voor terug. Anders moet ik ook niet een collectie van hotels gaan beginnen. Als ik nu het telefoontje zou krijgen, beweegt me dat daar wel toe, omdat je het letterlijk ook kan. Goede mensen. Ik heb goede mensen nodig die het kunnen regelen.
Jerry Helmers: Want hiervoor wil je misschien niet eens gebeld worden.
Ruben Schuuring: Dat heeft de voorkeur natuurlijk. Je wilt het wel weten. Dat is heel belangrijk. En wat ik er dan vervolgens mee doe, is een tweede. Je wil wel heel veel dingen weten, maar je kan niet alles zelf doen.
Jerry Helmers: Heb je daar nu een team dat dit ook echt kan oppakken?
Ruben Schuuring: Ja.
Jerry Helmers: Oké. En wat is dan op dit vlak, dit soort kleine en grote rampen, het ergste wat je hebt meegemaakt? Dat je denkt: dat nooit meer. En dus ook voor je RBS-periode, maar dat natuurlijk wel meegenomen uit al je werk in de hotellerie.
Ruben Schuuring: In het buitenland gebeurt dit natuurlijk veel. Curaçao, warmte in combinatie met eten is gewoon echt een totale combinatie. Dus dat gebeurde daar wel. Het is ook: hoe los je het op? Geef mensen maar gewoon de kans en geef ze maar de verantwoordelijkheid. Dan zullen we verbaasd zijn over hoeveel we kunnen uitbesteden.
[50:10] Bijzondere gasten en een gewapende overval
Jerry Helmers: Wat is de meest spannende gast die je ooit hebt meegemaakt?
Ruben Schuuring: Wauw.
Jerry Helmers: Hebben we het dan misschien nog over een bekende Nederlander? Je probeert toch altijd in deze podcast te kijken of we wat onthullingen naar voren kunnen krijgen. Maar je hebt misschien wel eens gedacht: dat nooit meer.
Ruben Schuuring: Bekende mensen, die zijn ook privé. Dat is ook helemaal prima. Dus dan verbaas je je wel eens over hoe ze zich gedragen. Aan de andere kant kunnen we dat allemaal een beetje invullen. Amicaal en… We zijn allemaal in ons privé misschien net even anders. Dus ik vind dat ook niet zo spannend. Ik vond wel… We hebben bij het Waldorf natuurlijk prachtige tijden meegemaakt. Mensen van het Koninklijk Huis, hele verdiepingen die afgehuurd werden door rappers. Hele leuke dingen om mee te maken, grote artiesten. Maar echt anekdotes, dat zit hem dan veel meer in de dingen die ik toch wel in het buitenland heb meegemaakt.
Jerry Helmers: Maar hoe kan iemand jou teleurstellen?
Ruben Schuuring: Als ze niet eerlijk zijn.
Jerry Helmers: Heb je daar een voorbeeld van? Want je was heel rap nu met dit antwoord, dus dan denk ik: dat moet je dan een keer hebben meegemaakt.
Ruben Schuuring: Ja, ik heb ook wel echt overvallen meegemaakt in hotels.
Jerry Helmers: Overvallen?
Ruben Schuuring: Ja. En dan later erachter komen dat het ook mensen zijn die je gewoon hebt gekend, die dan binnen je organisatie hebben gewerkt. Dat heb ik wel meegemaakt.
Jerry Helmers: Maar letterlijk een overval toen je zelf ook in het gebouw was?
Ruben Schuuring: Op het resort. Ja, dat heb ik wel meegemaakt. Dat doet wat met je, dat neem je ook mee. Dat bouwt een bepaald wantrouwen natuurlijk ook op.
Jerry Helmers: Maar dan heb je het dus over een gewapende overval?
Ruben Schuuring: Ja. Maar ook uit armoede ontstaan. Wij zetten daar een resort voor de happy few en je gaat de poort door en je loopt gewoon langs de huizen waar de mensen nog net een dak boven hun hoofd hebben. Dan kun je nog wel eens verwachten dat daar iets ontstaat. Ik heb daar bijna begrip voor opgebracht, dat je denkt: ja, het is achteraf ook helemaal niet zo raar dat dit soort dingen gebeuren.
Jerry Helmers: Gewapend is natuurlijk heel heftig. Maar dan is het ook het moment waarop je al je compassie, empathie en leidinggevende capaciteiten moet tonen naar je medewerkers toe als op een gegeven moment de ellende voorbij is. Lig je daar wakker van?
Ruben Schuuring: Nee. Dat je net vraagt: waar lig je wakker van? Mijn vrouw zou zeggen: nergens van. En dat klopt ook. Als ik slaap, slaap ik.
Jerry Helmers: Koele kikker ben je dan toch.
Ruben Schuuring: Ja, maar dat heeft ook een beetje te maken met degene die ernaast ligt. Want op het moment dat mijn vrouw er niet is, dan ben ik ineens heel waakzaam.
[53:10] Snelle vragen over hotels en gasten
Jerry Helmers: Even een paar snelle, korte vraagjes. Het mooiste hotel waar je ooit hebt geslapen. Meteen antwoord.
Ruben Schuuring: O, dat is zo moeilijk.
Jerry Helmers: Wat zou dat nou zijn? Je wil het ene hotel natuurlijk niet tekortdoen als je het andere noemt. Het mooiste hotel waar je ooit hebt geslapen.
Ruben Schuuring: Dan ga ik toch voor het Waldorf.
Jerry Helmers: In Amsterdam of in New York?
Ruben Schuuring: In Amsterdam. Ik heb er zelf gewerkt, maar details. Het was vooral op details.
Jerry Helmers: Oké. Je zei dus ook wel iets over rappers die je in een hotel hebt gehad. Maar ik wil weten: wie is de meest bijzondere gast die je ooit hebt ontvangen?
Ruben Schuuring: Dat was denk ik Beatrix. Ook met haar gesproken.
Jerry Helmers: Toen prinses of koningin?
Ruben Schuuring: Koningin.
Jerry Helmers: Je mag officieel nooit iets zeggen over wat je met het staatshoofd hebt besproken, maar wel kort gesproken.
Ruben Schuuring: Ja. Dat is gewoon heel bijzonder. Dat zijn dingen die je niet vergeet.
Jerry Helmers: Is het dan zo dat als je weet dat Beatrix komt, dat je al je personeel zo instrueert dat alles op en top is?
Ruben Schuuring: Ja, dat gaat weken van tevoren. Dan wordt dat voorbereid.
Jerry Helmers: De grappigste collega met wie je ooit hebt samengewerkt.
Ruben Schuuring: Oeh, dat is ook wel… Keuken. De humor. Kijk, in de basis is een kok toch ook wel iemand die binnen vier muren goed functioneert. Dat hebben ze ook nodig. Dus dat is een beetje kattenkwaad. Nee, dat zijn echt meerdere collega’s.
Jerry Helmers: Kan er zo niet eentje? De leukste grap die je zelf ooit op je werk hebt uitgehaald?
Ruben Schuuring: Dat was in mijn Librije-tijd. Daar hebben we echt wel kattenkwaad uitgehaald. Leuke, grappige dingetjes. Mensen gewoon op pad sturen met een bepaalde bestelling die eigenlijk te absurd is. En dan niet in het restaurant zelf, maar buiten het restaurant. Dan werd wel eens een snackje gehaald en dan klopte het niet. Maar het zit hem ook met name in collega’s, borreltjes, lol met elkaar. De grachten induiken nadat iemand stopt na het eerste jaar. Als leerling gaan ze vaak weer door naar een volgende zaak.
Jerry Helmers: Je bent dus een beetje een lolbroek. Als ik een mystery guest naar een van mijn hotels zou sturen en dan zou ik hem het volgende laten toetsen: onder het bed. Wat vinden we onder het bed of wat moeten we daar niet willen vinden?
Ruben Schuuring: Er moet niks liggen.
Jerry Helmers: Er moet niks liggen.
Ruben Schuuring: Dat is één. En meestal komen we alleen bij het deel waar we bij kunnen. Dus let vooral onder het bed aan het middelste deel. En toch ook wel: ik mis heel vaak goede passpiegels. Ik mis heel vaak voldoende kledinghangers. Dus er zijn heel veel dingen op te noemen.
Jerry Helmers: Maar heb je dan wel eens iets meegemaakt dat er iets heel naars onder het bed werd gevonden?
Ruben Schuuring: Nee, valt mee. Je hoort dat wel, maar dat is part of life in de hotellerie. Liever niet. Maar het is ongetwijfeld wel eens voorgekomen.
[57:07] Muziek en inspiratiebronnen
Jerry Helmers: Ik, Ruben Schuuring, leg alles neer van werk en ambitie als ik nu meteen naar het concert van puntje, puntje, puntje kan.
Ruben Schuuring: Nee, dat heb ik niet.
Jerry Helmers: Stom ook. Niet het idee dat je je vriendin, je verloofde, misschien eens een keer wil verrassen met een mooi concert?
Ruben Schuuring: Dan doen we dat ook en dan maken we daar tijd voor.
Jerry Helmers: Maar je hebt niet een specifieke inspiratiebron qua muziek waarvan je zegt: dat concert wil ik zien.
Ruben Schuuring: Nee. We proberen meestal één tot twee keer per jaar samen een festival te doen.
Jerry Helmers: En dan zit je in Biddinghuizen, Dronten, Biddinghuizen. Lowlands staat op het lijstje?
Ruben Schuuring: Ja, precies. Nee, we zijn op dat gebied allebei niet enorm… We houden van de ontwikkeling van de Nederlandse muziek, vinden we leuk. Dus De Amsterdamse Zomer, dat is wel leuk. Maar nee, niet per direct dat ik nu denk: als die er is, dan moeten we.
Jerry Helmers: Goed. Mijn grootste inspiratiebron voor mijn werk is toch de ondernemende hotelier die eerder in deze podcast is voorgekomen.
Ruben Schuuring: Roberto Payer.
Jerry Helmers: We hebben natuurlijk ook een podcast voor dit podcastkanaal met hem opgenomen. Waarom is hij een inspiratiebron?
Ruben Schuuring: Hij was heel eerlijk. Er was geen ruimte. Dat vond ik wel lekker. Daar ging ik wel goed op. Hij was gewoon inspirerend. Heel erg authentiek. Zichzelf. Trots. Stijlvol. Ik heb veel aan hem gehad. Ik hou daarvan.
Jerry Helmers: Heb jij ook de podcast beluisterd die wij hebben gemaakt met Roberto?
Ruben Schuuring: Ja, absoluut.
Jerry Helmers: Hij is een aanrader voor alle luisteraars om die ook even aan te klikken.
Ruben Schuuring: Ja, is echt leuk.
Jerry Helmers: Ik bedoel, ik heb hem zelf gemaakt in Amsterdam. Ook een bijzondere, maar ook uitgesproken man.
Ruben Schuuring: Zeker.
[59:11] Leidinggeven en de juiste mensen om je heen
Ruben Schuuring: En ik ben wel goed gegaan op de manier van leidinggeven. De een zou denken: poeh, daar is geen doorkomen aan. Dat heb ik niet gehad. En dat is ook wel een advies als ik kijk naar de generatie van nu: zorg gewoon echt voor de juiste mensen om je heen. Dat klinkt heel cliché, maar mijn tijd bij De Librije heeft mij enorm ver gebracht, omdat je echt met professionals werkt. Dat heb ik bij Hilton met Payer meegemaakt. Dat heb ik in de ontwikkeling van Pillows meegemaakt.
Jerry Helmers: Maar is hij, als je refereert aan Roberto Payer… Ondernemerschap is dus ook uitgesproken durven zijn?
Ruben Schuuring: Zeker.
Jerry Helmers: Goed, duidelijk.
[1:00:16] Tips voor werk, ondernemerschap en ambitie
Jerry Helmers: Deze podcast wilde ik ook afsluiten met drie tips voor de luisteraar. Je gaf daarnet al rondom het verhaal van Roberto Payer een tip: zorg voor de juiste mensen om je heen. Ik weet niet in hoeverre je tijdens deze podcast hebt nagedacht over welke tips je daadwerkelijk aan het slot gaat geven, maar ik leg de bal nu meteen bij je neer. Welke tips heb je voor de luisteraars die iets willen maken van hun werk, ondernemerschap of ambitie in het hotelleven?
Ruben Schuuring: Focus. Daarmee bedoel ik te zeggen: je gaat heel veel mensen om je heen meemaken als je bepaalde keuzes maakt, die eigenlijk adviseren het niet te doen. Ik kom zelf uit een hele comfortabele positie. Ruim vierenhalf, bijna vijf jaar op de Zuidas gezeten. Veel mensen ambiëren dat. Ik heb er heel veel van geleerd. Maar het was wel onderdeel van mijn plan. En mijn plan is wat ik nu ben gestart. Is de koers heel duidelijk? Ja. Maar zolang je het doet, zijn er best wel wat mensen die zeggen: joh, en hoe dan? Zou je het wel doen? De kinderen zijn nog jong. Er is altijd een reden om het niet te doen. Sterker: toen ik me inschreef bij de KVK was mijn vrouw nog zwanger van onze laatste. Als het gelukt is, dan ben je de held. Maar die tussentijd vraagt wel doorzettingsvermogen. Daar hoort een stuk eenzaamheid ook bij. Dat ervaar ik ook.
Jerry Helmers: Zullen we die als subtip noteren? Eenzaamheid accepteren.
Ruben Schuuring: Ja. En dat zorgt er ook voor dat je snel besluiten gaat maken.
Jerry Helmers: Duidelijk. Focus, eenzaamheid accepteren. Heb je nog een suggestie, tip of dringend advies?
Ruben Schuuring: Nu is het misschien een beetje ouderwets, maar ik heb altijd een boekje bij me.
Jerry Helmers: Ik zie het inderdaad.
Ruben Schuuring: En deze pen, dat is ook geen gewone pen. Die heb ik ooit gekregen bij mijn vertrek bij het Waldorf Astoria. Dus dan is het cirkeltje weer rond. Die is inmiddels ruim tien jaar oud. Maar wie schrijft, die blijft. En tijdens het schrijven gebeurt er ook wat in je hersenen. Dus het is echt zo dat schrijven helpt in plaats van typen. Dus met ieder gesprek, ook met de medewerkers of met het managementteam. Nabladeren: zijn er nog dingen die ik moet oppakken? Dat heeft mij altijd geholpen.
Jerry Helmers: Ligt hij ook naast je op je nachtkastje, op je bed thuis en in elk hotel waar je zelf onderweg bent?
Ruben Schuuring: Ja, dat is dus ook nog… Ik krijg nog één tip.
Jerry Helmers: O.
Ruben Schuuring: En dat is juist: bouw echt privémomenten in. Bij ons is een van die soort van regels: thuis wordt er niet gewerkt. Dus nee, dat boekje ligt niet in mijn nachtkastje.
Jerry Helmers: Mooie wijsles. Mooie vijf tips. De juiste mensen om je heen kiezen. Focus hebben. Eenzaamheid accepteren. Werk gewoon met een boekje en een pen, heel traditioneel. En bouw privémomenten in. En dan komt het allemaal goed in het leven als je werkt in de hotellerie.
Ruben Schuuring: Zeker.
[1:03:39] Afsluiting
Voice-over: Bedankt voor het luisteren. Vind je dit een leuke podcast? En wil je geen enkele aflevering missen? Klik dan op het plusje om ons te volgen.