[00:00] Introductie
Voice-over: Lightspeed Restaurant. Het toonaangevende platform voor de beste horecaondernemers wereldwijd.
Jerry Helmers: Welkom bij Hotelvak, de podcast. De podcast over ondernemen in de hospitalitysector. Vandaag zijn we te gast bij het Van der Valk Hotel in Amersfoort langs de A1. En we ontmoeten hier vandaag in de prachtige Skybar Marlijn van der Valk, general manager. Marlijn, wat was voor jou de reden om ja te zeggen op onze vraag?
Marlijn van der Valk: Ja, ik moet dit. Was wel een bucketlistdingetje.
Jerry Helmers: Een podcast. Ja, wauw. Dus Hotelvak staat gewoon afgevinkt nu. Maar waarom was dit een bucketlistdingetje?
Marlijn van der Valk: Ja, je hoort zoveel leuke podcasts tegenwoordig en in de auto luister je er ook wel een aantal. En we zijn bij Van der Valk ook wel bezig met storytelling, dus deze sluit daarbij gewoon heel mooi aan. We hebben best wel een leuk verhaal om te vertellen, dus vandaar.
[01:13] Opgroeien in een hotel
Jerry Helmers: Wat is de kern van het leuke verhaal dat jullie als familie willen vertellen?
Marlijn van der Valk: Nou, ik denk dat het sowieso wel leuk is om te vertellen dat je vanaf je geboorte al in een hotel hebt gewoond en daar je hele verhaal over hebt. Ik heb tot mijn zestiende in Hotel Tiel gewoond, boven in het hotel, gewoon in ons eigen woonhuis, zoals iedereen een huis heeft. Dus niet elke dag roomservice, ook niet elke dag een andere kamer. En ik denk dat het gewoon heel leuk is om een andere manier van opgroeien mee te kunnen geven, of een inkijkje te kunnen geven in hoe dat bij ons in de familie ging.
Jerry Helmers: Oké, laten we beginnen bij je geboorte. Je bent ooit ter wereld gekomen, je bent opgegroeid, zeg je, in Tiel. Hoe was je als jong meisje? Want ik heb dan wel het idee: als jij in een hotel woont en je gaat elke dag naar school toe, dan moet je heel erg interessant zijn geweest voor al je vriendjes en vriendinnen.
Marlijn van der Valk: Ja, vroeger was dat wat minder leuk dan dat je dat nu hebt, want je bent dan een van de Valken en dan word je gepest.
Jerry Helmers: Echt?
Marlijn van der Valk: Ja, of tenminste, echt gepest. Ik kan niet zeggen dat we bullies hadden, maar je krijgt wel een bepaalde stempel die je later wel kwijtraakt.
Jerry Helmers: Maar wat was die stempel dan?
Marlijn van der Valk: Ja, een rijkeluiskindje.
Jerry Helmers: Maar dat zijn jullie toch ook wel een klein beetje?
Marlijn van der Valk: We werken ook hard.
Jerry Helmers: Ja, precies. Maar hoe uitte zich dat pesten dan op school?
Marlijn van der Valk: Basisschooltijd, tot groep acht. Daarna speelt het ook wel, maar dan word je wat rebelser, dus dan krijg je beter je bek erop en weet je je daar wat meer tegen te weren. En dan ben je meer one of the girls.
Jerry Helmers: Maar wat zeiden kinderen dan tegen je, of hoe uitte zich dat dan in het pesten?
Marlijn van der Valk: Dat is zo heel lang geleden, hoor.
Jerry Helmers: Nou ja, we gaan heel diep in dit portretgesprek.
Marlijn van der Valk: Ja, ja, ja. “Dat kan toch allemaal wel?” en “Dat betaal je toch allemaal wel.” Zo ging dat een beetje. Ik kan het moeilijk nu echt nog terughalen, wat er allemaal gezegd werd. Maar ik weet nog wel dat ik een keer thuiskwam en dat ik zei: “Ik wil niet meer naar school.” En dat was daarna ook vrij snel klaar. Dus ik denk dat er iets is ondernomen door mijn ouders, wat denk ik elke ouder voor een kind zal doen, waardoor dat minder is geworden.
Jerry Helmers: Heb je dat nooit gevraagd? Wat ze dan misschien toen…
Marlijn van der Valk: Dat jij het nu ook aanhaalt, dat ik denk: o ja, dat zou ik nog wel eens kunnen vragen.
Jerry Helmers: Je zou het zelf nu ook voor je eigen kinderen doen, absoluut. Hoe zou je dat dan doen? Naar school toe gaan of naar de ouders van de kinderen? Op hoge poten naar die juf?
Marlijn van der Valk: Nee, ja, ik weet niet hoe dat is. Ik denk ook wel een generatieverschil, hoe moeders nu omgaan met hun kinderen en hoe ouders dat vroeger deden. Ik zou wel of naar die moeders zelf gaan van wie die kinderen dan mijn kind pesten, of naar de school. En gelukkig heb ik daar nu nog niet zoveel mee te maken. Mijn oudste zit…
Jerry Helmers: In groep 1, ja. Maar wat zeggen ze altijd? Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, wat grotere zorgen. Dus ik wens je sterkte de komende jaren.
[04:27] Kattekwaad en puberteit
Marlijn van der Valk: Ik was wel een veel grotere zorg voor mijn ouders.
Jerry Helmers: Ja? Was je een lastige puber?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Vertel. Nu willen we echt alles weten.
Marlijn van der Valk: Ja, nou, het mooie was bij ons in het hotel: als we vriendjes meenamen, speelden wij bijna nooit buiten. Vriendjes vonden het altijd maar al te interessant bij ons. Dus we gingen medewerkers een beetje pesten, gasten pesten. Maar op een leuke manier. Gewoon briefjes van twintig gulden, of het was vijfentwintig gulden, legden we dan op de parkeerplaats. En als een gast die op wilde pakken, trokken we snel met een visdraadje het geld weg. Of we zaten onder een trap verstopt en dan kriebelden we zo aan de benen van een meneer of een mevrouw die de trap af of op kwam lopen. Ja, we hebben wel heel veel kattenkwaad uitgehaald. Gelukkig bestond dat toen nog niet.
Jerry Helmers: Oké, maar is dit rebels? Dit is toch niet echt rebels? Dit is toch gewoon een beetje, ja, qua jongens, of moet je tegenwoordig qua meisjesstreken?
Marlijn van der Valk: Ja, dat is het wel. Maar ik vind dat wel een dun lijntje. Wat is voor jou rebels dan?
Jerry Helmers: Nou, als je mensen structureel echt ergert. Kijk, ik kan me voorstellen dat een gast er ook wel om kan lachen. Maar ik kan me ook voorstellen: als je als gast in een hotel komt, ook toen in die tijd, nu doen we alsof je heel erg oud bent, maar dat valt ook wel mee, na een lange dag werken of ze hebben ’s avonds nog een bespreking, dan zit je natuurlijk ook niet te wachten op jengelende kinderen die leuke plagerijtjes met je uithalen.
Marlijn van der Valk: Nee, dat klopt. Nee, zo’n rebel was ik niet. Gewoon een lieve rebel.
Jerry Helmers: Ja. Maar je was uiteindelijk populairder aan het worden ten opzichte van de basisschool?
Marlijn van der Valk: Ik weet niet wat per se populair zijn betekent. Ik had gewoon wel een groepje vriendinnen. Maar dat had ik op de basisschool ook. Altijd wel een kringetje van vier, ik denk zoals elk jong meisje dat heeft.
Jerry Helmers: Ja, ja.
Marlijn van der Valk: Ik rookte wel ook stiekem en dat soort dingen. Dat is dan wel weer een beetje rebels.
Jerry Helmers: Ja. Maar nu niet meer roken?
Marlijn van der Valk: Nee. Gelukkig gestopt in 2017. Beste cadeau wat ik mezelf ooit cadeau heb kunnen geven, na mijn kinderen.
Jerry Helmers: Dat is ook een goed cadeau, zeker. Want dat roken, was dat ook om je ergens tegen af te zetten of om juist ergens bij te horen?
Marlijn van der Valk: Ja, ik denk: als je daar ooit een keer aan proeft, dan raak je gewoon verslaafd. En tuurlijk begint dat met stoer doen en: kijk eens wat ik kan. Over je longen en hoesten en “mama komt”. Weet je, dat zijn allemaal die dingen van vroeger. Ja, dat was wel om erbij te horen.
[07:29] School en een andere richting kiezen
Jerry Helmers: En was je een goede leerling, in de zin dat je altijd wel met goede rapporten thuis kon komen?
Marlijn van der Valk: Ja, ja, ja. Brave leerling. Altijd huiswerk doen. Best oké.
Jerry Helmers: Maar je bent nooit blijven zitten of zo?
Marlijn van der Valk: Nee, nee. Altijd wel gewoon lekker doorgelopen.
Jerry Helmers: Op welke school heb je gezeten? Als je het hebt over de middelbare school?
Marlijn van der Valk: Gewoon mbo.
Jerry Helmers: En was dat al richting wat je vroeger had?
Marlijn van der Valk: Ja, ik dacht: ik wilde eigenlijk niet. Ik heb best wel lang gedacht: ik doe niet wat de hele familie doet. Ik wil even iets anders doen. Dus ik heb ook interieurschool gedaan in Amsterdam. Superleuke tijd. Als je het dan hebt over: heb je je huiswerk gemaakt? Dat deed ik op het mbo wel, maar op die school al helemaal niet meer. Dus die heb ik ook niet afgemaakt.
Jerry Helmers: De interieurschool niet?
Marlijn van der Valk: De interieurschool, nee.
Jerry Helmers: Maar wat stond je er dan in tegen?
Marlijn van der Valk: Niet zozeer met de school te maken. Ik vond die school ook heel leuk. Mijn vader noemt het de knip-en-plakschool, wat ook eigenlijk wel zo was. Maar nee, ik vond in de kroeg staan ook heel gezellig.
Jerry Helmers: En dat deed je vaak?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Dus je hebt echt een rijk studentenleven gehad.
Marlijn van der Valk: Ja, ja, ja. En ik heb niet echt in een koor gezeten of een studentenclub, maar ik woonde op de Albert Cuyp met mijn toenmalige beste vriendinnetje en aan onze voeten die wereld. Die heb je ook gegrepen. Ik heb nog gewerkt…
Jerry Helmers: Je mag reclame maken.
Marlijn van der Valk: Ja, ik werkte bij Het Paardje. Dat vond ik echt fantastisch.
Jerry Helmers: Wat is Het Paardje?
Marlijn van der Valk: Het Paardje zit op het Gerard Douplein in Amsterdam.
Jerry Helmers: Ja, ook hier op het plein.
Marlijn van der Valk: Ja, dat ken je. Daar heb je een paar kroegen en dat was wel de kroeg waar je moest werken. Bomvol, trouwens.
Jerry Helmers: Was je dan de barmeid?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Oké. Maar er zit dus dan toch wel iets van interesse in de horeca? Of was het op dat moment ook van: ik heb het van thuis meegekregen en ik woon nu zelf in Amsterdam, ik moet ook een beetje in mijn eigen inkomsten voorzien?
Marlijn van der Valk: Allebei wel. Ik deed wat ik kon en ik wist dat ik dat goed kon. Dus dan ga je heel snel zo’n restaurantje…
Jerry Helmers: Wacht even. Hoe weet je dat je het goed kon? Omdat je uit de familie Van der Valk komt?
Marlijn van der Valk: Vanaf mijn… Ik weet niet beter. Vanaf mijn twaalfde liep ik al met een dienblad in mijn hand.
Jerry Helmers: Oké.
Marlijn van der Valk: Dus dat zit met de paplepel ingegoten. Dus dat doe je ook zonder erbij na te denken.
Jerry Helmers: Maar hoe weet je dan of je het goed doet?
Marlijn van der Valk: Als je nooit wat laat vallen, denk ik. Nee, ik denk: kijk, ik vind het superleuk om aan tafel te komen met gasten, een beetje te kletsen. En als je daar heel veel energie van krijgt, wat ik krijg, dan ben je daar goed in.
[10:43] Zelfstandig worden in Amsterdam
Jerry Helmers: Maar heb je dan bij Het Paardje ontdekt? Want daar moest je het in de praktijk doen, bij een ander bedrijf. Dus er was geen familie die jou, ik noem het maar even, controleerde of leiding gaf aan jou. Wat heb je daar specifiek geleerd? Want je moest ineens ook voor een andere baas werken.
Marlijn van der Valk: Nou, ik denk zelf mijn inkomen echt regelen. Dus meer even volwassen worden. Dat heb ik denk ik daar geleerd. Ik woonde daar zelf, moest ik zelf betalen. En dat ging niet voor niks, dus ik moest ook echt hard werken.
Jerry Helmers: Was dat de modus in jullie gezin? Dat je vooral ook eigen verantwoordelijkheid moest leren?
Marlijn van der Valk: Ja, dat kregen we wel vroeg mee.
Jerry Helmers: Want even heel plat gezegd: je ouders konden natuurlijk best betalen. Dat appartementje of het studentenhuis waar je ook zat in Amsterdam, dat was waarschijnlijk geen probleem geweest. Maar je moest het zelf verdienen.
Marlijn van der Valk: Nee, maar je moet ook wel op een gegeven moment leren op eigen benen te staan. En toen was ik ook al wel 21, 22. Nee, nee, nee. Ik was, laat zeggen, twintig in die tijd. Dus ja, dan kan je niet altijd maar blijven leunen op je ouders. Dan wordt wel op een gegeven moment van je verwacht dat je je volwassenheid pakt.
Jerry Helmers: Ja, maar op een gegeven moment ga je nog meer volwassen worden. Want wat ben je dan gaan doen nadat je bent gestopt met je interieuropleiding?
Marlijn van der Valk: Nou, ik werd verliefd op een jongen in Harderwijk. Dus ik ben toen verhuisd naar Harderwijk.
Jerry Helmers: O, dan moet het wel een hele leuke jongen zijn geweest.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Het leukste land van de wereld.
Marlijn van der Valk: Ja, ik heb in de tussentijd nog Cadeaulijn gehad.
Jerry Helmers: Cadeaulijn. En je bent een beetje voor jezelf gaan ondernemen.
Marlijn van der Valk: Ja, dat was een webshop die belevenissen verkocht. Was ook heel leuk om te doen.
Jerry Helmers: Nou, wat zijn belevenissen?
Marlijn van der Valk: We hadden deals met straaljagervliegen en je kon ballonvaren. Echt dingen om te doen, dus echt een belevenis cadeau geven aan iemand.
Jerry Helmers: Maar hoe kwam je ertoe om dat op te starten? Want blijkbaar heb je op dat moment al misschien een keuze gemaakt van: misschien wil ik helemaal niet in het Van der Valk-concern gaan werken. Ik ga mijn eigen bedrijf, een online verkoopplatform van belevenissen, oprichten.
Marlijn van der Valk: Nee, dat heb ik niet. Ik heb het niet zelf opgericht. Mijn moeder heeft het opgericht en die begon daarmee. En toen ik stopte met school, bij ons is wel de regel: stop met school, dan moet je aan het werk. Dus toen was het: wat wil je gaan doen? Ik wil eigenlijk nog niet het hotel in, want dat is een te gegeven pad. En toen kwam ze met Cadeaulijn aan. Toen zei ik: nou, dat wil ik wel overnemen. Dus ik had een klein kantoortje in Hotel Leusden, in een hotelkamer, en daar heb ik anderhalf jaar dat platform beheerd.
[13:32] Cadeaulijn en ontdekken wat niet past
Jerry Helmers: Maar wat heb je in anderhalf jaar dan geleerd of gedaan? Want anderhalf jaar is niet zo heel erg lang.
Marlijn van der Valk: Daar heb ik vooral geleerd wat ik niet wilde.
Jerry Helmers: O, je vond het eigenlijk helemaal niet leuk.
Marlijn van der Valk: Nou, ik vind het concept nog steeds wel tof. Ik had geen websiteachtergrond, geen kennis van al die dingen. En het was dus ook wel echt buffelen en werken om daar mensen naartoe te krijgen, naar dat platform. We hadden wel hele leuke deals lopen, maar er kwam gewoon niks binnen. Op een gegeven moment te weinig. Dus we hebben daar toen de stekker uitgetrokken.
Jerry Helmers: Maar mag ik daar een kritische vraag op stellen?
Marlijn van der Valk: Zeker.
Jerry Helmers: Had je wel genoeg doorzettingsvermogen om daar iets van te maken?
Marlijn van der Valk: Nee, omdat het uiteindelijk ook iets was wat ik niet leuk vond. En dat is denk ik de moraal van het verhaal. Als je doet wat je leuk vindt, dan doe je dat zonder erbij na te denken. Kost het je geen energie, vind je het leuk, motiveert het en dan haal je er meer uit. En ik heb dat hier in Amersfoort ook al meegemaakt. Er was ook een pandje erbij. Dat vond ik ook niet leuk om te doen.
Jerry Helmers: Het pandje erbij?
Marlijn van der Valk: Ja, daar vertel ik zo meteen wel over.
Jerry Helmers: O, moeten we even vasthouden?
Marlijn van der Valk: Ja, die moet je vasthouden.
Jerry Helmers: Oké, houden we even vast. En als ik hem vergeet, dan haal jij hem erbij. Goed. Cadeaulijn was dus voor jouzelf geen succes. Althans, daar stopte je na anderhalf jaar mee. En daarna?
Marlijn van der Valk: Daarna ging ik naar Australië.
Jerry Helmers: Dat zei je inderdaad.
Marlijn van der Valk: Twee maanden. En in Australië, op mijn allerlaatste hostel in Fremantle, Pirates heette dat…
Jerry Helmers: Dat is ten zuiden van Perth.
Marlijn van der Valk: Ja, klopt.
Jerry Helmers: Je bent er ook geweest?
Marlijn van der Valk: O ja?
Jerry Helmers: In het dorpje Fremantle.
Marlijn van der Valk: Echt waar?
Jerry Helmers: Echt waar. Nou, wij hebben zoveel met elkaar gemeen hier.
Marlijn van der Valk: We gaan straks even verder over de kasten, dus wel leuk.
Jerry Helmers: Ja. Het is een kilometer of twintig ten zuiden van Perth. Hoe ben jij daar nou terechtgekomen? Überhaupt de stad Perth is al…
Marlijn van der Valk: Ja, ik zou twee maanden gaan en in acht weken was ik van Cairns naar Sydney.
Jerry Helmers: En je had nog twee weken over, want het was een soort backpackreis die je hebt gedaan. Maar was dit dan ook om jezelf te ontdekken?
Marlijn van der Valk: Nee, ik wilde gewoon weg.
Jerry Helmers: Je wilde gewoon weg, op reis.
Marlijn van der Valk: Ja. Bij Cadeaulijn, aan het einde, was ik gewoon ook veel te veel aan het roken. Ik ging wat later naar werk, ging wat eerder naar huis. Ik werd echt een beetje een negatieve spiraal ingetrokken. Dus ik wilde gewoon weg en dat heb ik toen gedaan. Toen zei ik: mama, pap, ik ga.
Jerry Helmers: En dan wil ik toch ook vragen: heb je het zelf betaald?
Marlijn van der Valk: Nee, daar hebben ze me wel in gesponsord.
Jerry Helmers: Wauw. Ja, maar dat kan ook niet iedereen zeggen, toch?
Marlijn van der Valk: Nee.
Jerry Helmers: Dus dat was wel een heel mooi cadeau op dat moment.
Marlijn van der Valk: Zeker, zeker.
[16:43] Het familiebedrijf herkennen in Australië
Jerry Helmers: Maar Fremantle.
Marlijn van der Valk: Ja, dan zat ik in een hostel en dat werd gerund door een familiebedrijf, of door familie. De vader zat achter de receptie, de moeder deed de housekeeping, een zoon stond achter de bar, eentje deed de tours. En al die schoondochters van die ouders deden ook van alles. En toen zat ik dat aan te kijken en toen dacht ik: ja, fuck, dit heb ik ook gewoon.
Jerry Helmers: Ja, dit herken je.
Marlijn van der Valk: Dit heb ik in Nederland. En ik vond dat toen zo mooi. En ik kreeg zo’n warm gevoel. Toen zat ik in het vliegtuig terug en dacht ik aan de woorden van mijn vader, die zei: “Ja, maar Marlijn, als je terugkomt, moet je wel weten wat je wil. Want je kan niet nog meer gaan vlierenfluiten.” Dus ik snel mijn boekje erbij gepakt, punten gemaakt van wat ik dan wilde gaan doen. En bovenaan stond: werken bij mijn broer in Amersfoort.
Jerry Helmers: Als ik reken en optel, een jaar of 24 zo ongeveer. En verklap ik nu je leeftijd?
Marlijn van der Valk: Nee, maar niet… Ik ben teruggekomen in juni 2012.
Jerry Helmers: Nu moet ik heel snel rekenen. En nu 37, dus dat is 37 min 14. Nou, ik zat er niet zo ver naast.
Marlijn van der Valk: Precies. Dus ik zit hier ook al veertien jaar. En ik kwam terug en een week later belde ik mijn broer. Ik zeg: “Joh Gert, zullen we koffie drinken?” Dus ik zat hier aan een hoge tafel lekker een kopje koffie met hem te drinken. En ik zeg: “Volgens mij gebeurt daar iets wat niet goed is. En daar zie ik ook iets gebeuren.”
Jerry Helmers: Dan heb je het over je blik in het hotel.
Marlijn van der Valk: Ja, over wat ik zag gebeuren in het restaurant. Er liep een medewerker, die ging koffie brengen en ook die koffie afrekenen, maar die is nooit langs de kassa gegaan. Ik zeg: “Volgens mij gaat daar iets niet helemaal lekker.” En volgens mij heeft hij mij een dag later gebeld: “Marlijn, wil je alsjeblieft bij me komen werken? Want ik zie dat soort dingen niet. En ik vind het fijn als jij dat komt doen.”
Jerry Helmers: Hij kon je hulp wel gebruiken.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Nou, nooit meer weggegaan. Maar in wat voor rol ben je daar dan begonnen? Ook zelf toch beginnen in de bediening op de werkvloer, onderaan beginnen, of werd het meteen een leidinggevende functie?
Marlijn van der Valk: Nee, het werd wel vrij snel een leidinggevende functie. Echt wel zijn sidekick.
[19:05] Van jongs af aan werken in het hotel
Jerry Helmers: Hoe keken de medewerkers daar dan tegenaan? Want er zijn natuurlijk ontzettend veel mensen die bij Van der Valk werken. Het is groot en iedereen wil wel carrière maken bij Van der Valk, maar dat kan ook.
Marlijn van der Valk: Maar niet zo snel als ik, denk ik. Want mijn school begon natuurlijk ook al in mijn wieg. Dus ik stond op mijn twaalfde kamers schoon te maken, ook nog die van welbekende Nederlanders.
Jerry Helmers: Nou, nu zit je te lachen en je zit naar je pr-dame te kijken van: mag ik dit wel of niet vertellen? Heb je een sappige anekdote met naam en toenaam van de bekende Nederlander? Of zeg dan alleen zijn of haar initialen. Dit vind jij lastig, deze vraag. Nou, vertel op zijn minst die sappige anekdote. En dan kijk ik later wel, als we die anekdote hebben gehoord, of we er nog een…
Marlijn van der Valk: Ik ga er even over nadenken.
Jerry Helmers: Ja, probeer straks nog een keer. Nu wordt mijn bucketlist wel heel erg lang voor wat we allemaal nog moeten bespreken, wat we niet ter plekke kunnen bespreken.
Marlijn van der Valk: Oké, ik ga zijn naam niet noemen, maar het is een Amsterdamse volkszanger die wel een feestje had gehad op zijn kamer. En je komt gewoon wel als meisje van toen twaalf, dertien, veertien dingen tegen die je misschien op zo’n leeftijd nog niet tegen had moeten komen. Met lakens die niet meer om de bedden zaten, laat ik het zo noemen.
Jerry Helmers: Ja, dan hou je het wel heel cryptisch. Maak het eens iets minder cryptisch.
Marlijn van der Valk: Wil je echte details?
Jerry Helmers: Eigenlijk wel. En dan wil ik ook vooral weten: wat doet dat dan met jou als twaalfjarig meisje? En wat neem je daarvan mee in de rest van je leven? Want ik heb niet de indruk, als ik zo naar je kijk, dat dit een trauma is geworden.
Marlijn van der Valk: Nee, dit zijn alleen maar leuke verhalen voor in de kroeg.
Jerry Helmers: Nou, kunnen we hier een biertje bestellen?
Marlijn van der Valk: Ja, dat kan. We zitten in de Skybar.
Jerry Helmers: We zitten met een keurig glas. Nee, ik wil wat meer details horen.
Marlijn van der Valk: Oké. Nou, laat ik zeggen: het idee was niet dat er maar twee mensen in die kamer zijn geweest die nacht. Maar dat er wel wat meer waren. Iets meer dan drie, denk ik. Zo’n bende was het. Dus de tv stond niet meer op zijn plek, de bedden stonden niet meer op hun plek. Die hele kamer was gewoon verbouwd.
Jerry Helmers: Wat doe je dan als twaalfjarig meisje?
Marlijn van der Valk: Alles weer netjes zetten.
Jerry Helmers: Alles weer netjes zetten.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Maar kan je nog herinneren wat je dacht?
Marlijn van der Valk: Dat je dacht van: o, dit doen grote mensen dus. Op een gegeven moment wordt het lichtelijk normaal. Ik kwam ook wel eens een kamer binnen waar al het meubilair eruit was gepikt.
Jerry Helmers: O ja? De kamer helemaal leeg?
Marlijn van der Valk: Helemaal leeg. Van top tot teen, voor zover mogelijk. Daarom zit ook alles vastgeplakt in die kamers, negen van de tien keer. Mensen nemen gewoon echt alles mee.
Jerry Helmers: Dus het gaat, uit je ervaring, niet alleen om die shampooflesjes, hoewel dat volgens mij niet meer mag.
Marlijn van der Valk: Nee, die zitten tegenwoordig… Ja, alleen die mini’s. Die zijn wel schattig voor thuis en dat is ook weer leuke reclame.
Jerry Helmers: Uiteindelijk is dat ook gewoon marketing.
Marlijn van der Valk: Ja. Handdoeken worden meegenomen.
[22:34] Respect voor housekeeping
Jerry Helmers: Maar wat leer je daar dan van? Want je kijkt er nu op terug, je doet ook een beetje met een knipoog deze anekdotes. Ik snap natuurlijk ook wel dat je niet naam en toenaam wilt noemen, maar ik ben toch aan het denken: wie zou het geweest kunnen zijn? Maar wat leer je daar dan van? Je geeft nu leiding aan een groep mensen. Wat is de basis waardoor het jou vormt?
Marlijn van der Valk: Ja, ik denk dat je een hele hoop respect krijgt voor de mensen die het op moeten ruimen. Toen was ik veertien, dus toen deed je dat gewoon. En vond ik andere dingen ook belangrijk. Dus ja, dit was gewoon een kamer die weer een puinhoop was. Alleen, en dat heb je nu ook… Bijvoorbeeld als iemand zichzelf wat aan heeft gedaan, zij zijn de eersten die dat dan moeten vinden. En ik denk dat ik dat wel als grootste les van mijn housekeeperstijd van vroeger meeneem voor de rest van mijn leven: dat je daar respect voor krijgt en dat dat niet zomaar een kamer schoonmaken is.
Jerry Helmers: Heb je meegemaakt dat iemand zichzelf misschien van het leven heeft beroofd?
Marlijn van der Valk: Nee, gelukkig niet. Niet in de hotelkamer. Ik heb wel een keer een epileptische aanval gehad in het restaurant, die ik samen met mijn andere broertje heb opgelost. Die staat me ook echt nog wel goed bij.
Jerry Helmers: Van een gast die niet lekker werd?
Marlijn van der Valk: Ja, die werd niet lekker. En die moesten we ook met de AED-pads vastmaken. En dat ding roept dan best wel hard door je hele restaurant: “Geeft geen shock.” Dan moet je ingrijpen. Soms niet alleen die man, daar moet je iets mee, maar je moet ook met de rest van je gasten wat. Want mensen lopen dan ook gewoon de deur uit zonder te betalen, dus je moet ze ook weer binnenhouden. Maar je wil ze ook niet in dezelfde ruimte hebben. Mijn jongere broertje Max was bij me, gelukkig. Die man was ook echt wat zwaarder en bewegingsloos. Die pak je niet zomaar op en die moest liggen.
Jerry Helmers: Was die man alleen? Was hij niet met zijn echtgenote, met zijn vrouw?
Marlijn van der Valk: Die was ook in shock. Dus die hebben we samen neergelegd. Mijn broertje belde 112 en ik plakte die dingen. En hij schuimde ook uit zijn mond. Dus daar doe je dan ook niks mee. Dan is het gewoon wachten tot de ambulancebroeders komen en luisteren naar wat die AED zegt. Maar we wisten niet dat het ging om een…
Jerry Helmers: Nee, je denkt misschien dat het een hartaanval was.
Marlijn van der Valk: Of een hartstilstand. Hij liep ook helemaal blauw aan. En op dat moment ga je gewoon mega in regelmodus. En dat doe je naar beste geweten, want anders kan je het ook niet doen. Maar ik weet nog wel: mijn broertje en ik, en toen rookte ik dus nog, liepen naar buiten, gingen op een bankje zitten, keken naar onze handen. Die gingen allebei gewoon mega shaken. En ik begon te janken. Toen kwamen al die emoties eruit. Wow, wat hebben we hier meegemaakt? We waren nog piepjong.
Jerry Helmers: Helemaal. Kan je dat verwerken? Jullie vangen elkaar in de familie op, maar je bent nu zelf hier ook verantwoordelijk voor het reilen en zeilen. Heb je daar dan ook een protocol voor bedacht, of is het toch puur natuur leidinggeven en juist niet in die protocollen denken?
Marlijn van der Valk: Nee, dit is wel puur natuur. Gewoon gaan oplossen, elkaar in de ogen kijken daarna: hebben we het goed gedaan? Ja, we hebben het goed gedaan. Hadden we iets anders kunnen doen? Wellicht, maar op dat moment niet. En we gaan weer door.
Jerry Helmers: Heb jij achteraf nog contact gehad met die meneer die ziek is geworden en met zijn echtgenote?
Marlijn van der Valk: Nee. Zijn vrouw heeft daarna laten weten dat alles goed is gegaan, of dat hij weer thuis was. En dat was het belangrijkste. Dan sluiten we dat ook af.
Jerry Helmers: Maar had je hem dan toch nog niet iets willen vragen?
Marlijn van der Valk: Nee.
Jerry Helmers: Dat vind ik een beetje cool dan toch.
Marlijn van der Valk: Nee, wat moet ik weten? Want ik weet wat er gebeurd is.
Jerry Helmers: Nou ja, ik zou denken: misschien zou het voor je eigen verwerking nog iets kunnen doen als zo’n man jou persoonlijk zou bedanken, als hij weer helemaal beter zou zijn.
Marlijn van der Valk: Ja, maar dat is niet aan mij.
Jerry Helmers: Nee, dat is waar.
Marlijn van der Valk: En ik kan daar dan niet mee zitten als iemand dat niet doet.
Jerry Helmers: Je kijkt puur naar jezelf in de spiegel en je hebt naar eer en geweten op dat moment gehandeld.
Marlijn van der Valk: Kijk, we komen zoveel mensen in dit hotel tegen. Elke dag. Dag in, dag uit.
Jerry Helmers: Ja, maar het is niet dat dit elke dag gebeurt.
Marlijn van der Valk: Nee, nee, nee. Gelukkig niet.
Jerry Helmers: Even afkloppen.
Marlijn van der Valk: Even afkloppen, inderdaad.
[27:49] Relatie met Chris
Jerry Helmers: Op de werkvloer acteer je natuurlijk ook op basis van je ervaringen, maar je hebt naast je werk ook nog een privéleven. Je bent op een gegeven moment naar Harderwijk verhuisd omdat je ontzettend verliefd was geworden. Maar is dat nu dan ook de man waarmee je uiteindelijk…
Marlijn van der Valk: Nee.
Jerry Helmers: Dus het is uiteindelijk toch niet goed gegaan in Harderwijk?
Marlijn van der Valk: Nee, nee. We zijn toen naar Amersfoort gekomen en van Amersfoort naar Amsterdam gegaan. Mijn huidige man, wij zijn bij elkaar gekomen in 2019. Maar voor 2019 waren wij al negen jaar beste vriendjes.
Jerry Helmers: En nooit gedacht van: dit is best een leuke man? Chris heet hij toch?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Dat je dacht van: Chris, met jou wil ik ooit wel een beschuitje eten?
Marlijn van der Valk: Nou, soms. Maar dat moet ook van twee kanten komen.
Jerry Helmers: Zeker. Je kan in je eentje dat beschuitje eten.
Marlijn van der Valk: Maar we waren ook heel erg bang dat onze vriendschap eronder ging lijden.
Jerry Helmers: Door je gevoelens?
Marlijn van der Valk: Nee. En dat is uiteindelijk ook niet gebeurd.
Jerry Helmers: Nee.
Marlijn van der Valk: En daarna ging het ook heel snel. Dus in 2019, eind 2019, de dag na mijn verjaardag, kregen we verkering.
Jerry Helmers: Hoe ging dat?
Marlijn van der Valk: Ja, je hebt een datum en al, hè?
Jerry Helmers: Nou ja, je bent ietsje jonger dan ik, maar er schijnen tegenwoordig allemaal protocollen te zijn van daten, predaten, postdaten en wanneer je officieel aan de buitenwereld mag vertellen dat je verkering hebt. Ik vind dat bijzonder.
Marlijn van der Valk: Ja, ik vind dat allemaal, exclusiviteit en zo…
Jerry Helmers: Wel ingewikkeld. En dat lijken ook allemaal protocollen.
Marlijn van der Valk: Ik ben wel van: je moet wel even de man dan, of de vrouw, vragen: “Wil je mijn vriendje of vriendinnetje zijn?” Dat vind ik heel schattig. Vind ik ook heel leuk.
Jerry Helmers: Het is ook zoals vroeger op school: “Wil je verkering?” Maar wie vroeg wie? Nu voel ik me wel een beetje Linda de Mol.
Marlijn van der Valk: Ja, ik moet heel eerlijk zeggen: ik denk dat wij dat niet zo hebben gedaan. Ik zat aan de andere kant van de tafel en toen dacht ik: shit, ik voel wat. Er zaten ook echt twintig mensen tussen ons in. Hij zat aan de kop en ik zat aan de kop. En toen dacht ik: o, o, deze is leuk. Dit gevoel heb ik nog nooit gevoeld.
Jerry Helmers: Deze is leuker dan Harderwijk.
Marlijn van der Valk: Deze is leuker dan Harderwijk.
Jerry Helmers: Ja, precies. Wat was en wat is er zo leuk aan hem?
Marlijn van der Valk: Ja, hij is gewoon altijd blij.
Jerry Helmers: O, dat is wel fijn.
Marlijn van der Valk: Ja, Chris is echt altijd blij, lacht altijd. Als hij binnen is, is hij grappig. Hij is lief. Hij doet mensen… Echt een supercoole vader.
[30:41] Werk, ondernemerschap en samen sparren
Jerry Helmers: Maar hij doet niets in het hotelwezen?
Marlijn van der Valk: Nee.
Jerry Helmers: Dus jullie hebben thuis ook echt wat nieuws aan elkaar te vertellen.
Marlijn van der Valk: Ja, elke werkdag. Vind ik heerlijk.
Jerry Helmers: Wat doet hij dan?
Marlijn van der Valk: Nu eigenlijk, wat doet hij niet? Nee, hij heeft ook een familiebedrijf, aan de andere kant van de snelweg, met zijn broer en zijn zus. Daar is hij in 2023 operationeel gestopt. Starters geholpen om gewoon hun bedrijf groter te maken. Hij heeft mij geholpen met de website, want hij is IT-technisch best wel sterk.
Jerry Helmers: Maar bedoel je de website van Van der Valk?
Marlijn van der Valk: Ja, website van Van der Valk en Club Toekan. Club Toekan is dat bedrijfje waar ik het net over had.
Jerry Helmers: Juist, daar gaan we ook zo meteen nog naartoe.
Marlijn van der Valk: Ja. En hij is net bij Tesla gaan werken.
Jerry Helmers: Ja, ondernemende man dus. Hoe spannend zijn de verhalen die jullie dan ’s avonds aan elkaar vertellen? Want jij kan dan ongetwijfeld ook iets van hem leren, van wat hij meemaakt op zijn werk. Hoe gaat dat sparren met elkaar? Want de eerste verliefdheid is nu weg. Het is nu houden van geworden. Het is nu je maatje geworden. Je ziet dat het een fantastische vader ook voor je kinderen is. Daar komen we ook nog op, want nummer vier komt eraan. Maar hij is toch ook een beetje een bondgenoot van je geworden. Kan ik dat zo zeggen?
Marlijn van der Valk: Ja. Maar ik denk dat dat wel in elke relatie toch zo is. Weet ik niet.
Jerry Helmers: Ja, dus de vraag die ik stel…
Marlijn van der Valk: Ja. Nee, we gaan altijd even lekker wandelen. Dan hebben we geen telefoons en dan hebben we gewoon even tijd om te praten.
Jerry Helmers: Dus lopen jullie lekker rond het Vondelpark?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Want je woont in Amsterdam?
Marlijn van der Valk: Ja. En daar bespreken we alles. Gewoon hoe het met de kinderen is, wat ik heb meegemaakt op het hotel, wat hij heeft gedaan.
Jerry Helmers: Geef je elkaar ook tegengas? Dat je zegt van: nou Chris, dat zou ik anders hebben aangepakt als het nodig is?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Geeft hij jou tegengas?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Soms te veel?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Wat is de laatste keer waarop hij jou tegengas heeft gegeven? Dat hij zei: Marlijn, dat had je anders kunnen aanpakken.
Marlijn van der Valk: Goeie vraag. We hebben best wel een wat aparte tijd gehad. Dus in de afgelopen drie maanden, vier maanden heb ik niet heel veel tegengas meer gehad. Ik kan er nu niet een voorbeeld uit trekken.
Jerry Helmers: Oké.
Marlijn van der Valk: Nee, maar ik denk dat het gezond is dat elke partner de ander soms challenget in of ze het wel goed zien. Want een andere visie of een andere blik op een onderwerp dat je hebt, is af en toe wel fijn. Zakelijk zijn we natuurlijk wel met dingen bezig dat hij ook zegt: hij heeft een gedachte die soms zoveel sterker is dan hoe ik iets wil, dat hij zegt: “Ja, maar dat kan helemaal niet, want je vergeet stap vijf, zes en zeven.” Dus hij remt me een beetje af. Want ik kan wel impulsief zijn en soms snel, en daar kan hij me soms wel eventjes in terugroepen.
[34:14] Een gezin met vier kinderen
Jerry Helmers: Je zei ook dat hij een leuke vader is. Nou ja, dat geloof ik. Want je hebt drie kinderen die qua leeftijd heel erg dicht op elkaar zitten en nummer vier komt eraan. Ik zou bijna zeggen, dit is misschien ook een soort Linda de Mol-vraag en het vraagstuk is ook altijd: zou je dezelfde vraag ook aan de man stellen? Toch gewoon aan jou: hoe doe je dat?
Marlijn van der Valk: Ik kom uit vijf en hij komt uit vijf, dus we zijn het gewend om in een groot gezin op te groeien. Dus we keken wel naar elkaar in een zwembad op Bonaire: gaan wij nog door voor een vierde? En toen was eigenlijk best wel snel het antwoord: ja. Het gaat hem gewoon heel makkelijk af. Hij is lief voor ze, speelt met ze, hij luistert naar ze. Hij is heel recht door zee. Dus dat stemmen we ook wel echt samen af, hoe we die opvoeding doen.
Jerry Helmers: Want kinderen kunnen ouders ook wel een beetje uit elkaar spelen, als kinderen het slim doen. Gebeurt dat ook bij jullie?
Marlijn van der Valk: Ja. We hebben zometeen drie jongens en één meisje. En dat meisje doet dat.
Jerry Helmers: O ja. Maar heeft ze dat dan ook een beetje van de moeder? Jonge meisjes kijken dan toch ook vaak naar de moeder als referentiekader? Ben jij ook zo’n…
Marlijn van der Valk: Hier geef ik echt geen antwoord op.
Jerry Helmers: Ben je zo’n tactische strateeg?
Marlijn van der Valk: Ja, ja.
Jerry Helmers: Waarom ben jij een leuke moeder?
Marlijn van der Valk: Ik ben gewoon, denk ik, heel lief. Ik hou heel erg van knuffelen. Ik ben ook wel… Nee, ja, ze mogen van mij ook heel veel.
[36:00] Wat ze meeneemt uit haar eigen opvoeding
Jerry Helmers: Wat heb je bijvoorbeeld meegekregen van jouw eigen ouders over jouw eigen opvoeding? Dat zie je dan natuurlijk niet als je zelf jong bent, want daar hebben we het over gehad. Je kan ook een belhamel zijn als kind. Maar als je zelf ouder wordt en zeker natuurlijk ook als je zelf kinderen krijgt, dan zie je toch ook, als je terugkijkt, dat jouw ouders het misschien wel heel erg goed hebben gedaan, of dat je bepaalde dingen in de opvoeding juist anders zou willen doen. Hoe waren jouw ouders, als je nu terugkijkt, een voorbeeld van hoe je kinderen kunt opvoeden, of hoe je kinderen moet opvoeden?
Marlijn van der Valk: Op onderdelen ja en op onderdelen nee. We moesten wel gewoon altijd wat te doen hebben. Wij zijn geen luie kinderen geweest. Dus wij waren wel altijd aan het werk, of buiten aan het spelen, of met huiswerk bezig, of gewoon naar school. Of veel met sport. Dat vonden ze ook heel belangrijk. Teamsport hebben we allemaal gedaan. En zij zeiden wel: “Doe maar gewoon. Probeer het maar, want als je het niet probeert, dan weet je het niet.” En ik denk dat we die opvoeding ook wel meenemen. Ga maar in die boom klimmen. Ik help je, maar je moet het wel proberen. En niet bang zijn.
Jerry Helmers: En wat doen jullie nu anders? Of wat zou je anders willen doen ten opzichte van hoe je ouders het deden?
Marlijn van der Valk: Ze luisteren ook, hè?
Jerry Helmers: Ja, daarom.
Marlijn van der Valk: Ik ben wel opgegroeid dat we in het hotel woonden en zij waren veel aan het werk. Ik weet ook nog wel dat ik een keer in mijn bed had geplast en dat ik met een natte pyjama naar beneden liep. Altijd aan dezelfde tafel. Ik weet ook nog precies welke tafel het was. Het restaurant is er nu ook niet meer. Maar ik wil wel altijd met mijn kinderen avondeten, bijvoorbeeld. En ik vind het heel belangrijk om ze zelf naar bed te brengen. Ik vind het ook heel belangrijk om met ze te ontbijten. Dus echt die dingen, die wil ik wel anders doen.
Jerry Helmers: Neem je dat je ouders kwalijk als je nu terugkijkt?
Marlijn van der Valk: Nee. Ik heb een fantastische tijd gehad toen. Nee, en dat was ook gewoon hoe het was. En ik heb echt als jeugd, als klein meisje, niks gemist.
[38:31] Zwangerschap en relativeren
Jerry Helmers: Nee, precies. Maar de vierde komt eraan. Deze podcast nemen wij op eind mei 2026. Mag ik vragen wanneer je bent uitgerekend?
Marlijn van der Valk: 30 oktober.
Jerry Helmers: 30 oktober dit jaar. Dus je bent nu een maand of drieënhalf, vier onderweg, denk ik, als ik even snel reken.
Marlijn van der Valk: Zeventien weken nu.
Jerry Helmers: Zeventien weken. Gaat alles goed?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Het waren wel wat hobbeltjes, toch?
Marlijn van der Valk: Ja. Maar het gaat nu goed. We hadden even vier weken onzekerheid, maar het is allemaal goed gekomen.
Jerry Helmers: Alle onderzoeken gedaan, alles kwam positief terug, gelukkig maar. Is dat dan ook een periode waarin je toch ook weer leert relativeren? Want je zit aan de ene kant, ik noem het toch maar even, in het harde zakenleven. Aan de andere kant wil je natuurlijk ook gewoon een aardige vrouw zijn, een leuk huwelijk hebben, leuk voor je kinderen zijn en gewoon een fijn leven. Leer je op dat moment ook relativeren dat dat fijne leven of het familieleven veel belangrijker is dan dat harde zakelijke leven?
Marlijn van der Valk: Daar sta je wel wat meer bij stil. Je hebt maar één kans om het goed te doen voor deze kleine. Dus ja, je pakt meer rust, je eet weer gezonder, je gaat alweer een beetje sporten. Ik was wel minder hier.
Jerry Helmers: Het is raar dat je dan dat soort gebeurtenissen nodig hebt, als het even zo tegenzit, in het begin van die zwangerschap, dat je dat nodig hebt blijkbaar om te relativeren.
Marlijn van der Valk: Ja, dat is dan even een naar moment wat je even stilzet en even na laat denken.
Jerry Helmers: Maar gelukkig gaat het goed.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Dat is heel mooi. Er komt gewoon nog een jongetje bij.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Nou, dat zul je natuurlijk al wel vaker hebben gehoord: de Valk-dynastie groeit wel door op deze manier, toch? Gaan jouw kinderen later ook in dit hotel werken?
Marlijn van der Valk: Weet ik niet. Dat is helemaal aan hen.
Jerry Helmers: Of zeg je ook: ze moeten gewoon doen wat ze leuk vinden?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Want ook zij krijgen het toch eigenlijk nu met de paplepel ingegoten?
Marlijn van der Valk: Ja en nee. Kijk, ik woonde natuurlijk in een hotel. Dus daar kreeg ik echt mee wat er in zo’n hotel gebeurt.
Jerry Helmers: En nu woon je natuurlijk in een gewoon normaal huis.
Marlijn van der Valk: Ja. Dus kijk, we gaan dan naar de Toekan of naar het hotel van mama. En dat vinden ze fantastisch. Dan komen ze ook mee achter de bar. Ze hebben hier een medewerker, Jesse. Die vinden ze helemaal fantastisch. Als hij er is, dan lopen ze ook borden met hem weg.
Jerry Helmers: Haha.
Marlijn van der Valk: En dan staan ze dus als ukkies aan tafel met een bord van een gast.
Jerry Helmers: Ja, is fantastisch. Maar goed, ze zouden natuurlijk ook nog later kunnen besluiten met z’n allen bij Tesla te gaan werken.
Marlijn van der Valk: Ja, zeker.
Jerry Helmers: Waar Chris, je man, werkt.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Dus ze kunnen natuurlijk van twee kanten een beetje bekijken.
[41:12] Stellingen over naam, leiderschap en gevoel
Jerry Helmers: Aan het begin van deze podcast zei ik: ik heb wat stellingen voor je.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: En je legde het eigenlijk bij mij neer van: nou Jerry, kijk jij maar wanneer je de stelling inbrengt. Zullen we ze dan nu doen?
Marlijn van der Valk: Kom maar door.
Jerry Helmers: Liever bekendstaan als een Van der Valk of als Marlijn, los van de familienaam?
Marlijn van der Valk: Soms het een, soms het ander. Ik zeg wel eens: ik gebruik of misbruik de Van der Valk-naam wanneer ik het nodig heb. Maar het is soms ook wel heel fijn om gewoon Marlijn te zijn.
Jerry Helmers: Wanneer misbruik je de naam?
Marlijn van der Valk: Als ik een tafel moet reserveren in een restaurant.
Jerry Helmers: In je eigen restaurant?
Marlijn van der Valk: Nee, in een ander restaurant dat vol zit. Maar soms zijn de mensen daar wel gevoelig voor.
Jerry Helmers: Echt waar? “Van der Valk komt eten?”
Marlijn van der Valk: Ja, ja.
Jerry Helmers: Oké. Thuis, zeg je dan Van der Veen of Van der Valk?
Marlijn van der Valk: Gewoon Marlijn. Maar op de brievenbus staat gewoon familie Van der Veen.
Jerry Helmers: Oké. Thuis bij je in Amsterdam ben je toch een beetje anoniem.
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Een hotel leiden op gevoel en mensenkennis of vooral sturen op cijfers en data?
Marlijn van der Valk: Gevoel en mensenkennis.
Jerry Helmers: Maar cijfers en data zijn toch ook belangrijk?
Marlijn van der Valk: Zijn heel belangrijk. Maar ik denk dat wij vrouwen een bepaalde voelspriet hebben. Misschien mannen ook, hoor. Kan ik niet inschatten, want ik ben geen man natuurlijk. Maar ik denk dat vrouwen een zintuig hebben dat op gevoel meer kan zeggen dan data.
[42:53] Club Toekan en stoppen op basis van cijfers
Marlijn van der Valk: Maar ik ga hier in tweestrijd, want het is wel leuk. We hebben namelijk Club Toekan. Gevoel zou zeggen: probeer het nog een keer. Investeer nog een keer. Want het komt niet van de grond. We hadden daar een VR-afdeling en een restaurant opgezet in corona, opengegaan gelijk na corona. Maar ik had onderschat wat de betekenis van een toekan heeft. En die had niet echt de toekomst zoals Van der Valk de toekan heeft. Want het heette ook Club Toekan. We voerden daar een andere toekan. Het viel niet onder onze vlag. Het was ook een heel ander concept. Ook omdat de aandacht die we ernaartoe moesten doen, er niet naartoe is gegaan. En daar hebben we uiteindelijk op cijfers en data de stekker eruit getrokken en gezegd: dit gaan we gewoon niet meer doen. Blijf bij je core, ga geen uitstapjes maken.
Jerry Helmers: Terwijl je het eigenlijk al wel vanuit je onderbuik voelde?
Marlijn van der Valk: Ik voelde wel: dit wordt hem niet. Maar je hoopt wel. Hoop doet leven.
Jerry Helmers: Hoop is ook eindig.
Marlijn van der Valk: Hoop is ook wachten op teleurstelling.
Jerry Helmers: Hoop is ook wachten op teleurstelling. Die moeten we er helemaal in houden. Goed, nog eentje. Als vrouw binnen Van der Valk: liever onderschat worden en iedereen verrassen, of vanaf dag één serieus genomen worden maar continu moeten presteren?
Marlijn van der Valk: O nee, de eerste.
Jerry Helmers: Dus liever onderschat worden en iedereen verrassen. Waarom?
Marlijn van der Valk: Nou, ik zei toevallig gisteren tegen iemand: toen ik hier net kwam werken, natuurlijk wist ik hoe de receptie werkte, maar ik had heel graag het traineebordje op. Want dan kan je fouten maken. Die worden dan getolereerd door gasten. En je kan verrassen. Dus je kan dat extraatje geven, terwijl mensen dat niet verwachten. Dus ik vind dat surprisemoment leuker dan hoog schreeuwen. Dat ben ik niet.
Jerry Helmers: Oké. Maar dat is natuurlijk ook misschien de kern van gastvrijheid, toch? Durven en willen verrassen.
Marlijn van der Valk: Ja.
[45:33] Vernieuwing, AI en de toekomst van het hotel
Jerry Helmers: Wil je later herinnerd worden als iemand die het familiebedrijf goed heeft voortgezet, of als iemand die het juist heeft vernieuwd? Allebei mag ook, maar dan moet je uitleggen waarom daar de nuance zit, waarom je voor allebei zou kiezen.
Marlijn van der Valk: Oké. Ik vind vernieuwd en voortgezet. We zitten in een tijd die mega aan het ontwikkelen is. Ook natuurlijk met AI. En ik heb een man die daar heel veel van weet en daar ook heel veel onderzoek naar doet. En dat vind ik echt een vernieuwende slag die ik ook via hem wel wil brengen naar het bedrijf. En dat zou leuk zijn.
Jerry Helmers: Maar hebben jullie binnen het concern dan niet specialisten die daar ook mee bezig zijn?
Marlijn van der Valk: Jawel, ook wel. Best wel groot eigenlijk, een grote afdeling. Maar dat heb ik niet in handen. Dus als je dan echt vraagt… Ja, dan zou dat wel op die manier ook kunnen zijn. En vernieuwend.
Jerry Helmers: Kijk je wel eens, een beetje zo’n subvraag bij deze stelling of bij dit dilemma, twintig jaar vooruit? Hoe ziet het leven er dan uit in dit hotel of in de hotellerie?
Marlijn van der Valk: Twintig jaar vind ik al heel ver.
Jerry Helmers: Tien jaar?
Marlijn van der Valk: Ja. Ik hoop dat de aandacht nog steeds… Dat we niet te veel gerobotiseerd hebben en dat we nog steeds wel menselijke aandacht kunnen bieden.
[47:21] Tips voor een carrière in de horeca
Jerry Helmers: Mensen die luisteren, die misschien nog een opstapje of een vervolgstap of een verdere stap overwegen in een al bestaande hotelcarrière, of misschien zijn er ook luisteraars die graag willen werken in het hotelvak: heb je drie leuke tips die mensen mee kunnen nemen om succesvol, of in ieder geval gelukkig, in de horeca te zijn?
Marlijn van der Valk: Nou, gelukkig in de horeca moet je misschien een Van der Valk trouwen.
Jerry Helmers: Jij bent niet meer beschikbaar.
Marlijn van der Valk: Nee. Er zijn er een hoop al niet meer bezet, maar er komt wel een hele nieuwe lichting aan. Even kijken. Het klinkt heel cliché, maar doe gewoon echt wat je leuk vindt. En zorg dat je goede mensen om je heen hebt, want je hoeft echt niet alles te kunnen. En blijf je product onder de loep nemen. Blijf jezelf challengen, of zoek mensen die jou kunnen challengen om beter te worden.
Jerry Helmers: Kritisch. Maar geldt dat dan ook voor de kamermeisjes?
Marlijn van der Valk: Ja, zeker.
Jerry Helmers: Dus die moeten zich ook blijven challengen?
Marlijn van der Valk: Ja, vind ik wel. Alleen al om de stap omhoog te maken. Ik hou wel van ambitieuze mensen.
Jerry Helmers: Oké, dus een tip is ook: heb ambitie en straal die uit. Moet je ambitie altijd uitspreken of moet je het gewoon laten gebeuren?
Marlijn van der Valk: Ik denk dat het handig is om het uit te spreken als je het niet zelf in de hand hebt om die stap te kunnen maken. Maar ik denk dat je opvalt als je je ambitie toont.
Jerry Helmers: Ja.
Marlijn van der Valk: Dus je hebt wel uitspringers. Hier in dit pand hebben we ook echt wel uitspringers ertussen zitten. Mensen die je ziet.
Jerry Helmers: Maar hebben die het zelf ook uitgesproken?
Marlijn van der Valk: Nee.
Jerry Helmers: Maar je ziet het wel.
Marlijn van der Valk: Ja, je ziet het wel. Je neemt ze ook wel mee in meer projecten. Vorige week hebben we een ambassadeursdag gehad. Er zitten ook wel supervisors tussen, maar er zitten ook medewerkers tussen die uitschieten, die opvallen.
Jerry Helmers: Of met een Van der Valk trouwen of opvallen.
Marlijn van der Valk: En blijf gewoon jezelf.
Jerry Helmers: En blijf jezelf.
Marlijn van der Valk: Authentiek jezelf zijn.
[49:51] Terugblik op het gesprek
Jerry Helmers: Ben jij jezelf gebleven in deze podcast, nu we het slot naderen? Want wij hebben elkaar pas voor de eerste keer vandaag ontmoet.
Marlijn van der Valk: Ja, ik denk dat we nog wel drie uur hadden kunnen kletsen.
Jerry Helmers: Ik denk ook dat we nog wel verder hadden door kunnen gaan. Zijn er vragen geweest waarvan je zegt… Of zijn er bijvoorbeeld bepaalde zaken die je misschien zelf nog had willen zeggen? Heb je het achterste van je tong laten zien?
Marlijn van der Valk: Zeker.
Jerry Helmers: Ja?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Oké.
Marlijn van der Valk: Ik heb soms misschien iets te veel gezegd.
Jerry Helmers: O, dat is helemaal goed om te horen. Heb ik het goed gedaan?
Marlijn van der Valk: Ja.
Jerry Helmers: Oké.
Marlijn van der Valk: Je bent een fijne gesprekspartner.
Jerry Helmers: Nou, dat is sowieso fijn om te horen. Dus ik hoop dat ik ook nog eens een keer bij je mag terugkomen. Bijvoorbeeld over tien jaar. Ik vroeg daarstraks: hoe ziet het leven er hier over tien jaar uit? Kunnen we nog eens terugkijken op deze podcast en kijken hoe je dan in het leven staat?
Marlijn van der Valk: Ja, lijkt me leuk.
[50:47] Afsluiting
Voice-over: Bedankt voor het luisteren. Vind je dit een leuke podcast en wil je geen enkele aflevering missen? Klik dan op het plusje om ons te volgen.
Nederlands 
English (UK)